หลงเทียนฟางถูกสะบัดออกไปกระแทกกำแพงดังโครม แล้วไหลลงสู่พื้นอย่างเชื่องช้า ก่อนจะลุกพรวดขึ้นมาอีกครั้ง โกรธจัดว่า "เฒ่าท่านนี่ จะพูดก็พูดให้มันรู้เรื่องสิ ทำไมถึงได้ลงมือซะงั้น!"
ประมุขตระกูลเหลือบมองเขาหนึ่งครั้ง "เจ้าพูดไม่เป็นเรื่องก็หุบปากเสีย ไม่มีใครคิดว่าเจ้าเป็นใบ้" การขอร้องให้ผู้อื่นช่วยเหลือ ย่อมต้องเลือกถ้อยคำให้ไพเราะ! ฟังดูสิว่าไอ้สารเลวนี่มันเปิดปากพูดเรื่องอะไร
หลงเทียนฟางบ่นพึมพำอู้อี้ แล้วนั่งกลับลงไป ปิดปากเงียบไปชั่วคราว
มู่เฟิงหัวมองภาพตรงหน้านั้น ในใจเกิดความรู้สึกประหลาด ลุงหลงนั้น แม้อายุจะมากนัก พลังยิ่งใหญ่นัก แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าผู้ใหญ่ ก็ยังแอบแฝงด้านเด็ก ๆ ออกมาโดยไม่รู้ตัว
ประมุขตระกูลมองมู่เฟิงหัว ใบหน้าเบ่งบานรอยยิ้มอ่อนโยน เอ่ยเสียงอบอุ่นว่า "วิชาเวทไม่มีแบ่งธรรมะหรือมารร้าย หากขึ้นอยู่กับผู้ใช้ว่าจะใช้มันอย่างไร เฟิงหัว เจ้าคงมีวิธีแก้ปัญหาสายเลือดของพวกเราอยู่ใช่หรือไม่"