ทุกคนจ้องไม่กระพริบตามองฝีมือของอ๋องมารเสวี่ยซื่อ ชายผู้นั้นร่ายวิชามือรวดเร็วยิ่ง จนทุกคนเห็นเพียงภาพซ้อนของนิ้วมือ
เมื่อวิชามือของอ๋องมารเสวี่ยซื่อปลดปล่อยออกมา ห้วงอันลึกลับก็ค่อย ๆ ล้นออกมา พันรัดโลงผลึกน้ำแข็งนั้น
หน้าผากของอ๋องมารเสวี่ยซื่อเริ่มมีเหงื่อละเอียดไหลออกมา ใบหน้าก็ค่อย ๆ ซีดลง ชัดเจนว่าการทำลายอาคมนี้สิ้นเปลืองพลังมารของเขาอย่างมาก
เมื่ออ๋องมารเสวี่ยซื่อร่ายวิชามือสุดท้ายจบ โลงผลึกน้ำแข็งก็ส่งเสียงดังแกร๊กขึ้น
ต่อมา ฝาโลงก็เลื่อนไปด้านข้างอย่างช้า ๆ
และในวินาทีนั้นเอง ทุกคนรู้สึกได้ถึงแรงกดดันที่แผ่ออกมาจากรอยแยกของโลง ไอมารข้นครู่ก็ล้นออกมาจากซอกนั้นอย่างรวดเร็ว
มู่เฟิงหัวสีหน้าเยือกเย็นลง เสียงจริงจัง เอ่ยเสียงต่ำร้องเร่ง "หมิงอวี่! เปิดอาณาเขต!"
ลู่หมิงอวี่ได้ยินน้ำเสียงจริงจังเช่นนั้นของมู่เฟิงหัว ใจก็ตกใจสั่น รีบร่วมมือกับเธอเปิดอาณาเขตขึ้น
แต่มือของมู่เฟิงหัวกลับไม่หยุด เธอยังคงเปิดอาณาเขตต่อไป ค่อย ๆ หยิบสมบัติเวทออกจากมิติเก็บของ สีหน้าจริงจัง รวดเร็ววางกับดักอาณาเขต
ลู่หมิงอวี่มองออกว่าอาณาเขตที่มู่เฟิงหัวกำลังวางน่าจะเป็นอาณาเขตยุคโบราณ วางยากยิ่ง และหน้าที่ของอาณาเขตนี้ดูเหมือนจะเป็น... อาณาเขตที่กั้นกันทุกสิริ
ทุกคนมองฝีมือของมู่เฟิงหัว ก็เริ่มตึงเครียดขึ้น
เรื่องนี้ดูจะไม่ธรรมดา...
เมื่อความคิดนี้เพิ่งผุดขึ้นในใจของทุกคน โลงก็ถูกไอมารที่แทบจับต้องได้กระหน่ำปลิวออกไป
ไอมารหนาแน่นที่หนาแน่นราวเสาใหญ่พุ่งทะยานขึ้นฟ้าในทันที แต่พุ่งชนอาณาเขตแล้วก็ถูกกระจายออก