อ๋องมารเสวี่ยซื่อกับมิ่วเซียงเฟยต่างกำลังใจพลุกพล่านเต็มเปี่ยม มิ่วเซียงเฟยจัดการแบ่งเรือนหอที่ดีที่สุดให้คณะของมู่เฟิงหัวได้เข้าพักแล้ว จึงพาอ๋องมารเสวี่ยซื่อไปเตรียมงานประมูล
มู่หานเฟิงรอจนทั้งสองออกไปแล้ว สีหน้าจึงเปลี่ยนไปทันที ก่อนกล่าวอย่างร้อนใจว่า "เลวแล้ว ข้าลืมเรื่องสำคัญอย่างหนึ่งไว้"
ทุกคนหันมองเขา ใจต่างกระตุกวูบ
มู่เฟิงหัวก็นึกขึ้นได้เช่นกัน เธอหันไปมองกู้หมิงเย่ กล่าวว่า "พอการประมูลจบแล้ว เจ้าเอาสิ่งของไว้ เจ้าจะพากลับแดนมนุษย์"
กู้หมิงเย่พยักหน้าหงึกอย่างแรง แล้วก้มมองทารกน้อยที่กำลังหลับใหลอยู่ในอ้อมกอด ทารกเพียงเล็กน้อยแบบนี้ นอกจากกินก็นอนเป็นหลัก แต่หลายวันที่เขาเลี้ยงดูเด็กน้อยนี้ก็ผูกพันเข้าเสียแล้ว เขาคิดว่าถ้าที่ประชุมพันธมิตรเซียนไม่มีผู้เหมาะสมจะรับเลี้ยงเด็กนี้ ตนเองจะขอเลี้ยงต่อได้หรือไม่
คิดถึงตรงนั้น เขาก็เอ่ยถามออกมาเบา ๆ
มู่เฟิงหัวพยักหน้า "ถ้าเจ้าและตระกูลของเจ้ายินดีจะเลี้ยงก็ไม่มีปัญหา ให้ตระกูลของเจ้ารับภาระเลี้ยงดูและศึกษาอบรมนาง ข้าวางใจได้" ตระกูลกู้เป็นหมู่คณะที่พิเศษเป็นพิเศษ อาศัยอยู่ในแดนมารมาหลายปีแต่มิได้เปลี่ยนจุดประสงค์แรก ให้พวกเขารับเลี้ยงและอบรมสั่งสอนเด็กนี้ ย่อมเป็นทางเลือกที่ดี
กู้หมิงเย่เปี่ยมสุข เอื้อมมือออกมาลูบแก้มเด็กน้อยเบา ๆ แววตาเต็มเปี่ยมด้วยความรักใคร่
ลู่หมิงอวี่มองภาพนี้ ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นในเมื่อกโดยไม่รู้สาเหตุ กลายเป็นพ่อซะแล้ว...ยังไม่มีคู่บำเพ็ญ แต่ก่อนพ่อซะก่อน
มู่หานเฟิงเอ่ยขึ้นเสียงแผ่วเบา "ที่ข้าหมายถึงไม่ใช่เรื่องนี้"
"แล้วเจ้าหมายถึงเรื่องอะไร" ลู่หมิงอวี่ถามทันควัน
มู่หานเฟิงพูดเสียงเบาหวิว "ข้าอยากเห็นร่างของตนเองในชาติก่อน"