มู่เฟิงหัวไม่ได้พูดอะไร แต่เดินเข้าไปตรวจสอบก่อน แล้วยื่นมือออกไปหมายจะหยิบกล่องเหล็กเล็กขึ้นมา
แต่เมื่อจับแล้ว กล่องเหล็กเล็กไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย กลับมีเศษสนิมร่วงลงมาเต็มพื้น
เผยจิ่นอวี๋เห็นดังนั้นก็คิดว่าเป็นเรื่องปกติ แม้มู่เฟิงหัวจะแสดงออกว่าฉลาดหลักแหลมและรอบรู้มาตลอดทาง แต่สุดท้ายก็เป็นแค่หมอเซียนที่อ่อนแอ ยกของหนักไม่ขึ้น
"ข้าเอง!" มู่หงอวี่เห็นสถานการณ์จึงเข้าไปลองยกกล่องเหล็ก
แต่กล่องเหล็กก็ยังไม่ขยับเขยื้อน
มู่หานเฟิงก็เข้าไปดึงกล่องเหล็กราวกับถอนหัวไชเท้า แต่ก็ไม่อาจสั่นคลอนได้แม้แต่ครึ่ง
เผยจิ่นอวี๋ขมวดคิ้วเล็กน้อย เข้าไปลองบ้าง กลับพบว่ากล่องเหล็กเล็กนั้นเหมือนเป็นส่วนหนึ่งของแดนลับนี้ ไม่อาจเคลื่อนย้ายได้เลยสักนิด
มู่เฟิงหัวเดินวนรอบกล่องเหล็กเล็กนั้น คิ้วเล็กขมวดเป็นปม ราวกับกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง
ทันใดนั้น มู่เฟิงหัวก็เอ่ยขึ้นว่า "พวกเราถอยห่างออกไปหน่อย"
หลังจากทุกคนถอยออกมาตามที่มู่เฟิงหัวบอกแล้ว เธอหยิบเชือกเส้นหนึ่งออกจากถุงเก็บของมาผูกที่ก้นกล่องเหล็กเล็ก แล้วเดินถอยออกมาเล็กน้อย ก่อนจะออกแรงกระตุกเชือก
ท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของทุกคน กล่องเหล็กนั้นถูกดึงจนเคลื่อนที่
พูดให้ถูกคือพื้นดินตรงที่กล่องเหล็กตั้งอยู่ถูกดึงขึ้นมา ไม่ใช่พื้นดิน แต่หลังจากฝุ่นตลบฟุ้ง ก็เห็นได้ว่านี่คือแผ่นเหล็กขนาดมหึมา
"นี่... กล่องเหล็กนี้เชื่อมกับแผ่นเหล็กด้านล่าง แล้วพวกเราก็ยืนอยู่บนแผ่นเหล็ก มิน่าถึงดึงไม่ขึ้น" มู่หงอวี่คิดออกแล้วก็พูดด้วยความตกใจ
พูดจบ เขารีบเข้าไปช่วยมู่เฟิงหัวดึงเชือกทันที มู่หานเฟิงเป็นคนแรกที่เข้าไปช่วย ส่วนเผยจิ่นอวี๋ก็ตามไปช่วยดึงเชือกติดๆ กัน
ไม่นาน แผ่นเหล็กหนาหนักก็ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดเสียดหู ถูกพวกเขาดึงขึ้นมา
หลังจากยกแผ่นเหล็กขึ้นแล้ว ด้านล่างกลับเป็นบันได ภายในมืดมิดลึกล้ำ มองไม่เห็นสภาพภายใน