หากมู่เฟิงหัวรู้ว่าตอนนี้เจ้าดำใหญ่รู้สึกอย่างไร นางก็ได้แต่เงียบไปอย่างกระอักกระอ่วน
ไม่ใช่ว่านางตั้งใจจะมอบเรื่องน่ายินดีที่ไม่คาดคิด แต่ทุกอย่างมันกะทันหัน ตัวนางเองก็คาดไม่ถึงว่าจะเป็นเช่นนี้
ในตอนนั้นมู่เฟิงหัวสัมผัสได้ว่าแก่นไฟนั่นได้เข้าไปในจิตเทพของนางโดยตรง
โดยปกติแล้วแก่นไฟจะเต็มไปด้วยพลังงานที่รุนแรงและปะทุได้ง่าย เว้นเสียแต่ว่ามีคนหลอมมันจนเปลี่ยนคุณสมบัติดั้งเดิมของแก่นไฟ แต่แก่นไฟชนิดนั้นย่อมมีเจ้าของแล้ว
ทว่าแก่นไฟเม็ดนี้ พลังงานเต็มเปี่ยมและอ่อนโยน ไม่ทำให้มู่เฟิงหัวรู้สึกไม่สบายใจแม้แต่น้อย
พอเข้าไปในจิตเทพของมู่เฟิงหัวแล้ว แก่นไฟก็หยุดเคลื่อนไหว ราวกับกำลังรอการกระทำขั้นต่อไปของนาง
รู้สึกถึงพลังงานที่บริสุทธิ์และอุดมสมบูรณ์ของแก่นไฟ มู่เฟิงหัวทั้งตกใจทั้งดีใจ แถมยังสับสน
ภายในผนึกแรกคือเพื่อนตัวน้อยของนางหนึ่งในนั้น นามว่าเหยียนจิ้น ซึ่งร่างเดิมคืออีกาทองสามขา
แต่อีกาทองสามขาตัวนี้ต่างจากเจ้าดำใหญ่ ชาติก่อนตอนที่เหยียนจิ้นพบกับมู่เฟิงหัว เขาอยู่ในร่างโตเต็มวัยแล้ว เมื่อแปลงเป็นร่างมนุษย์ก็ยิ่งดูสง่างามโดดเด่น หล่อเหลายิ่งนัก
ครั้งนั้นปราณวิญญาณบนโลกร่อยหรอลง เขาฝืนมอบพลังทั้งหมดในร่างให้มู่เฟิงหัว แล้วจึงเข้าสู่ห้วงนิทราอันไม่มีวันสิ้นสุด
หนึ่งในเงื่อนไขจำเป็นที่ทำให้เหยียนจิ้นซึ่งมีธาตุไฟฟื้นคืนขึ้นมาอีกครั้งคือต้องมีพลังไฟบริสุทธิ์จำนวนมหาศาล
เวลานี้มู่เฟิงหัวมีข้อกังขามากมายในใจ หลังจากเข้าสู่แดนลับเฉียนหยวน ทุกอย่างก็บังเอิญเกินไป
แต่ตอนนี้สถานการณ์บีบบังคับ แก่นไฟเข้าไปในจิตเทพแล้ว นางจำต้องรีบใช้แก่นไฟให้หมดเพื่อใช้พลังของมันคลายผนึกชั้นแรก มิฉะนั้นปล่อยให้แก่นไฟเม็ดนี้อยู่ในจิตเทพของนางก็ไม่รู้ว่าจะส่งผลร้ายอะไรออกมาบ้าง