??? ปักหมุดเรียกแขก
หีบถูกเปิดออกอย่างต่อเนื่อง บ้างก็ยินดี บ้างก็ผิดหวัง
หีบส่วนใหญ่เปิดออกมาแล้วข้างในมีแต่ไข่ตาย ไร้ชีวิตทีละฟอง
เพื่อนร่วมชั้นที่เพิ่งหัวเราะเยาะหัวหน้าฝ่ายพละเมื่อครู่ บัดนี้ไม่มีใครยังสะใจอยู่
กลับกลายเป็นว่าพวกเธอต่างหากที่กลายเป็นตัวตลก
ไข่สุนัขดำมันแย่ตรงไหน
อย่างน้อยก็ยังเป็นไข่ที่มีชีวิต
ย่อมดีกว่าไข่ตายตั้งเยอะ
นอกจากเอาไปกินแล้ว พวกเธอก็นึกไม่ออกว่ามันจะมีประโยชน์อะไรอีก
ยิ่งไปกว่านั้น ไข่ตายมีพิษหรือไม่ กินได้หรือเปล่าก็ยังไม่แน่
ตอนนั้นเอง จางลี่ลี่สังเกตเห็นว่าลู่เหยากับพวกกลับเปิดได้ไข่เป็นกันหมด จึงรู้สึกว่าต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากล
เมื่อนึกถึงพรสวรรค์ประเมินค่าของซูหว่าน เธอก็เข้าใจทันที
ถ้าเป็นอย่างนั้น
แทนที่จะเลือกสุ่ม ๆ เอง สู้แย่งหีบของพวกนั้นมาเสียยังปลอดภัยกว่า
จางลี่ลี่กวาดตามองรอบหนึ่งอย่างละเอียด แล้วพบว่าจนถึงตอนนี้มีเพียงฉินเหย่ที่ยังไม่ได้เลือก
เธอจึงแสร้งทำเป็นเลือกหีบ แล้วจงใจเดินเข้าไปใกล้
เมื่อเดินมาถึงข้างฉินเหย่ ซูหว่านก็แอบพยักหน้าไปทางหีบตรงหน้าเขา
การกระทำเล็กน้อยนั้นบังเอิญเข้าตาจางลี่ลี่พอดี
เธอสะดุ้งในใจ
ยิ่งมั่นใจในข้อสันนิษฐานของตัวเอง
พอเห็นฉินเหย่ย่อตัวลง เตรียมเปิดหีบสมบัติตรงหน้า จางลี่ลี่ก็พุ่งเข้าไปโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง
“ฮ่า ๆ ของดีในหีบนี่เป็นของฉันแล้ว!”
จางลี่ลี่กลิ้งตัวตะครุบหีบสมบัติมากอดไว้ แล้วหัวเราะลั่น
【ยินดีด้วย คุณสุ่มได้กองเปลือกไข่】
ทันทีที่ข้อความแจ้งเตือนจากฮาจีเต้าปรากฏ ทุกคนก็หันไปมองจางลี่ลี่พร้อมกัน สีหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง
“ฮ่า ๆ เปลือกไข่เหรอ? ในหีบยังมีของที่ห่วยกว่าไข่ตายอีกด้วย!”
“ที่แท้เปลือกไข่ก็เป็นของที่แย่ที่สุดนี่เอง จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าไข่ตายไม่ได้แย่ขนาดนั้นแล้ว”
“ถ้าไม่มีอะไรมาเปรียบเทียบ ก็ไม่รู้สึกเจ็บใจขนาดนี้ ฮิ ๆ ตอนนี้รู้สึกสมดุลขึ้นเยอะเลย”
“ขำจะตาย ก็แค่เปลือกไข่กองหนึ่ง จางลี่ลี่ เธอแย่งของแบบนั้นไปทำไม?”
ชั่วขณะนั้น ทุกคนมองจางลี่ลี่ด้วยแววตาเวทนา
ราวกับรู้สึกสงสารเธอแทน
ทั้งที่มีตัวเลือกที่ดีกว่า แต่เธอกลับเลือกเปลือกไข่ที่ห่วยที่สุด
ที่พิลึกกว่านั้นคือ เดิมทีหีบใบนี้เป็นหีบที่ฉินเหย่เลือก
สุดท้ายกลับกลายเป็นว่าเขารับเคราะห์แทนคนอื่นเสียอย่างนั้น
จางลี่ลี่แอบชอบฉินเหย่อยู่หรือเปล่า?
ทุกคนในที่นี้เป็นผู้หญิง พลังแห่งการซุบซิบจึงลุกโชนขึ้นมา
“ก็แค่เปลือกไข่กองหนึ่ง เธออยากได้ก็เอาไปสิ จะตื่นเต้นขนาดนั้นทำไม?”
สายตาเฉยเมยของฉินเหย่ราวกับกำลังมองคนโง่
เจ็บแสบ!
ความรู้สึกที่ถูกมองเป็นคนโง่ทำให้เลือดทั่วร่างของจางลี่ลี่เดือดพล่าน
“เป็นไปไม่ได้ ทำไมนายถึงเลือกเปลือกไข่?!”
จางลี่ลี่ถามเสียงดังอย่างคลุ้มคลั่ง
“อ๊ะ~ โทษทีนะ”
ฉินเหย่ยิ้มบาง ๆ แสร้งทำเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้
“เมื่อกี้เชือกรองเท้าฉันหลวม เลยย่อตัวลงผูกเชือกรองเท้าเท่านั้นเอง”
“อะ...อะไรนะ?! ผูกเชือกรองเท้า?! ล้อเล่นหรือไง!!”
หลินซิงเหมียนเห็นจางลี่ลี่อึ้งจนพูดไม่ออก ก็รู้สึกสะใจสุด ๆ หัวเราะจนตัวเอนไปเอนมา
“ฮ่า ๆ ฉันไม่ไหวแล้ว ฝ่าบาท เขาแกล้งเธออยู่นะ ฮ่า ๆๆๆ!”
“พวก...พวกเธอ!”
พอได้ยินเสียงหัวเราะเยาะบาดหูของหลินซิงเหมียน จางลี่ลี่ก็ทำอะไรไม่ถูก ทั้งร้อนใจทั้งอับอาย
จนถึงตอนนี้เธอถึงเพิ่งรู้ตัว
ว่าตัวเองถูกฉินเหย่กับพวกหลอกเข้าให้แล้ว!
เธอจึงสะบัดเปลือกไข่ในมือทิ้งอย่างเดือดดาล
“สามสิบปีแม่น้ำตะวันออก สามสิบปีแม่น้ำตะวันตก อย่าดูถูกหญิงสาวที่ยังยากจน!”
เปลือกไข่ลอยเป็นเส้นโค้งกลางอากาศ
ก่อนร่วงลงข้างเท้าซูหว่าน
“เอ่อ...เปลือกไข่พวกนี้เธอยังเอาไหม?”
“ไสหัวไป! ฉันไม่เอาแล้ว!!!”
จางลี่ลี่ตะโกนอย่างคลุ้มคลั่งโดยไม่ทันคิด
ใครจะรู้ว่าในวินาทีถัดมา ซูหว่านกลับย่อตัวลงเก็บเปลือกไข่ที่ดูเหมือน “ไร้ประโยชน์” เหล่านั้นอย่างเงียบ ๆ แล้วรวบใส่อ้อมแขน
“ทุกคนได้ยินแล้วนะ เธอเป็นคนบอกเองว่าไม่เอา งั้นฉันขอรับไว้แล้วกัน”
ทุกคนไม่เข้าใจ หรือเปลือกไข่พวกนี้จะมีประโยชน์อะไร?
“ลูกไก่จะจิกกินเศษเปลือกไข่หลังฟักออกมา เพื่อเสริมแคลเซียมและช่วยให้กระดูกเจริญเติบโต”
“นี่ไม่ใช่เปลือกไข่ธรรมดา แต่เป็นอาหารชั้นเลิศที่ช่วยให้สัตว์เลี้ยงวิญญาณของเราเติบโตได้อย่างรวดเร็ว”
ซูหว่านเหลือบมองจางลี่ลี่อย่างเฉยชา ราวกับกำลังมองคนโง่
“เปลือกไข่พวกนี้เป็นไอเทมล้ำค่าที่สุดในบรรดาของทั้งหมดในหีบสมบัติ ไม่คิดเลยว่าเพื่อนจางจะใจกว้างขนาดนี้ ขอบคุณนะ”
เมื่อซูหว่านรวบเปลือกไข่กองหนึ่งเข้าอ้อมแขน สีหน้าของจางลี่ลี่ก็บิดเบี้ยวอย่างหนักในทันที
“บ้าเอ๊ย! พวกเธอวางแผนหลอกฉันเหรอ?!”
ซูหว่านยักไหล่ “เพิ่งรู้ตัวเหรอ?”
เมื่อเห็นจางลี่ลี่ทรุดลงนั่งกับพื้น ใบหน้าซีดเผือดราวกับไร้ชีวิต หลินซิงเหมียนก็หัวเราะจนแทบมีน้ำตาไหล
วันนี้คงเป็นวันที่สะใจที่สุดตั้งแต่เกิดมาจนถึงตอนนี้แน่ ๆ
ไม่นาน หีบสมบัติทั้ง 32 ใบก็ถูกเปิดจนหมด
ทั้งชั้นเรียนนอกจากฉินเหย่กับอีกห้าคนแล้ว มีเพียงสองคนที่โชคดีสุด ๆ เปิดได้ไข่สัตว์วิญญาณ
ที่เหลือเป็นไข่ตายทั้งหมด
“หัวหน้าห้อง ไข่ตายเอาไปทำอะไรได้บ้าง?”
“น่าจะไม่มีพิษใช่ไหม? กินได้หรือเปล่า?”
บางคนไม่ยอมแพ้ จึงพากันถามลู่เหยา
ลู่เหยากลับหันไปมองซูหว่าน “ว่าไง?”
ซูหว่านใช้พรสวรรค์ประเมินค่าทันที
【ไข่ตายของสัตว์วิญญาณบางชนิด: ฟักไม่ได้ กินได้ รสขม มีกลิ่นคาวเหม็น แนะนำให้ใส่ต้นหอม ขิง กระเทียม และเหล้าปรุงอาหารเพื่อดับกลิ่นคาวก่อนนำไปปรุง】
“กินได้ แต่รสชาติแย่มาก”
เมื่อได้คำตอบจากซูหว่าน ลู่เหยาก็มองฉินเหย่ แววตาเต็มไปด้วยคำถาม
【ลู่เหยา: นายคิดว่ายังไง @ฉินเหย่】
【ฉินเหย่: สังเคราะห์เถอะ ในเกมเอาชีวิตรอดนี้ นอกจากบ้านต้นไม้แล้ว สัตว์เลี้ยงวิญญาณก็เป็นกุญแจสำคัญในการเอาชีวิตรอด】
【ฉินเหย่: แต่ห้ามสังเคราะห์ไข่สัตว์วิญญาณที่ระดับสูงเกินไป】
【ลู่เหยา: ฉันก็คิดแบบนั้น ไข่สัตว์วิญญาณระดับสูงใช้เวลาฟักนานเกินไป แถมสัตว์วิญญาณยังกินจุ ช่วงแรกพวกเราเลี้ยงไม่ไหว】
【ฉินเหย่: ดูก่อนว่าพวกเธอเต็มใจเอาไข่ตายออกมาหรือเปล่า】
……
“ทุกคน ตอนนี้มีทางเลือกสองทาง”
ลู่เหย่พูดพลางตบไหล่ฉินเหย่เบา ๆ
“จะเก็บไว้กินเอง หรือส่งให้ฉินเหย่สังเคราะห์ก็ได้”
เมื่อประกาศเรื่องนี้ออกไป ทั้งชั้นเรียนก็เริ่มพูดคุยกันเสียงดัง
“หัวหน้าห้อง ถ้าเอาไข่ตายไปสังเคราะห์ แล้วพวกเราจะกินอะไรล่ะ?”
“ใช่สิ ไข่ตายสามฟองถึงจะสังเคราะห์ได้หนึ่งครั้ง ส่วนสัตว์วิญญาณหนึ่งตัวจะแบ่งกันยังไงก็เป็นปัญหาเหมือนกัน”
ลู่เหยาดูเหมือนจะคาดการณ์ไว้แล้วว่าจะเกิดสถานการณ์แบบนี้
เธอยกมือกดลงเพื่อให้ทุกคนเงียบ
“สัตว์เลี้ยงวิญญาณมีหน้าที่ออกไปเก็บทรัพยากร ทุกวันพวกมันจะหอบข้าวของกลับมาได้หลายอย่าง”
“คนที่ยอมสังเคราะห์จะได้ส่วนแบ่ง 30% ของสิ่งของที่นำกลับมาในแต่ละวัน ส่วนอีก 10% ถือเป็นรางวัลของเพื่อนฉินเหย่”
“ทำไมล่ะ?!”
สิ้นเสียงก็มีเสียงคุ้นหูตะโกนถามขึ้นมา
แต่ก่อนที่จางลี่ลี่จะทันอ้าปาก ก็ถูกสายตาเย็นเยียบของลู่เหยาข่มจนเงียบไป
“เธอไม่มีทรัพยากรอยู่ในมือเลยสักอย่าง การประชุมครั้งนี้เธอไม่มีสิทธิ์พูด ถ้ายังรบกวนความสงบเรียบร้อย ฉันไม่เกรงใจแน่!”
ก้อนพลังงานสีฟ้าน้ำแข็งปรากฏขึ้นกลางฝ่ามือ ทำให้บรรยากาศเงียบกริบในทันที
ไอสังหารเย็นเยียบจับจ้องไม่วางตา
เมื่อเห็นลู่เหยาที่แผ่แรงกดดันน่าสะพรึงกลัว จางลี่ลี่ก็กลืนคำพูดที่เกือบหลุดปากลงคอไป
แต่แววตาอาฆาตคู่นั้นแทบอยากจะกลืนอีกฝ่ายลงท้องทั้งเป็น
ลู่เหยาไม่สนใจเธอ แล้วพูดต่อ
“พวกเธอมีสิทธิ์เลือก ใครไม่อยากส่งก็เก็บไข่ตายไว้กินเองได้ แต่ทรัพยากรสำหรับเอาชีวิตรอดหลังจากนี้ต้องหาทางจัดการกันเอง”
ทุกคนปรึกษากันอยู่พักหนึ่ง
ไข่ตายแม้จะมีขนาดใหญ่ แต่ก็กินได้ไม่กี่วัน
ถ้าไม่มีสัตว์เลี้ยงวิญญาณออกไปหาอาหาร พวกผู้หญิงที่ไม่มีแรงแม้แต่จะมัดไก่เหล่านี้ก็ทำได้แค่นั่งกินเสบียงจนหมด
ให้ฉินเหย่สังเคราะห์ต่างหาก ถึงจะเป็นทางรอดเดียวของพวกเธอ
ไม่อย่างนั้นก็ต้องเอาชีวิตไปเสี่ยงสู้กับพวกสัตว์ประหลาดข้างนอก
ดูเหมือนโจทย์ให้เลือกแบบนี้ก็ไม่ได้ยากนัก
“ฉันยอม”
ไม่นานก็มีคนเริ่มนำไข่ตายออกมาส่ง
ท้ายที่สุด จากไข่ตาย 23 ฟอง มีคนนำมาส่ง 21 ฟอง
เหลือผู้หญิงสองคนที่คิดอะไรไม่เข้าท่า ไม่รู้ว่าจางลี่ลี่กระซิบอะไรข้างหูพวกเธอ ถึงได้เลือกเก็บไข่ตายไว้
เลิกคิดจะช่วยคนอื่น แล้วเคารพการตัดสินใจของพวกเขา
ลู่เหยาเห็นแบบนั้นก็คร้านจะเข้าไปยุ่ง
ถึงขั้นคิดว่าตัวถ่วงไร้สมองแบบนี้ คงดีถ้าอยู่ไม่ถึงสามตอน
เธอจะได้บริหารจัดการง่ายขึ้นอีกเยอะ
“ที่เหลือฝากนายด้วย”
ฉินเหย่ยกมือทำท่าโอเค แล้วใช้พรสวรรค์กับไข่ตาย 21 ฟองที่วางอยู่บนพื้น
ได้ยินเสียง “ซื่ออิง~” ดังขึ้น
【คุณทำการยิงสามนัดต่อเนื่องสำเร็จ ได้รับ: ไข่สุนัขขาวหนึ่งฟอง】
【แจ้งเตือน: มีพลังงานส่วนเกินอยู่ในสิ่งของที่สังเคราะห์ ต้องการดูดซับหรือไม่】
หืม?
มีเรื่องดีเกินคาดด้วยเหรอ?