คุณหนูใหญ่สายตรงเจียงหลานแห่งจวนหย่งอันโหวอยู่หรือไม่?
ฮูหยินผู้เฒ่าและคนอื่น ๆ ต่างนึกไม่ถึงว่าเจ้ากงกงจ้าวฝูไห่จะถามถึงนังเด็กสารเลวนั่น หรือว่าราชโองการจะมอบให้นังเด็กนั่น?
เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้
นังเด็กสารเลวที่ใช้ชีวิตอยู่ในชนบทมาสิบปี เพิ่งกลับมาได้ไม่กี่วัน จะมีค่าถึงขั้นที่ฮ่องเต้ทรงมีราชโองการมอบให้ได้อย่างไร
ทว่าเจ้ากงกงจ้าวฝูไห่ย่อมไม่มีทางเอ่ยถึงนางขึ้นมาโดยไร้เหตุผล ฮูหยินผู้เฒ่าครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวว่า
“กงกงจ้าว เด็กคนนั้นเพิ่งกลับจากชนบท ยังไม่เคยพบเห็นโลกกว้าง ข้าจึงให้นางอยู่แต่ในเรือนชั้นใน จะได้ไม่ทำกิริยาหยาบคายล่วงเกินท่าน”
จ้าวฝูไห่อยู่ข้างกายฮ่องเต้มาหลายปี เรื่องใดไม่เคยพบเห็น คนเช่นไรไม่เคยพบเจอ เขาเข้าใจเล่ห์เหลี่ยมในถ้อยคำนี้ได้ทันที จึงมิได้กล่าวสิ่งอื่น เพียงเอ่ยว่า
“ฮูหยินผู้เฒ่า เรียกคุณหนูรองเจียงมาเถิด”
ฮูหยินผู้เฒ่ายังไม่ทันได้เอ่ยปาก เจียงชิงเอ๋อร์ก็เริ่มหมดความอดทนเสียก่อน
“เรียกนางมาทำไม ชนบทหญิงคนหนึ่งที่ไม่รู้อะไรสักอย่าง เรียกมาก็มีแต่จะขายหน้าเปล่า ๆ กงกงจ้าว อ่านราชโองการตามที่ควรอ่านเถิด ไม่จำเป็นต้องเรียกคนที่ไม่เกี่ยวข้องมา”
ในสายตาของนาง ต่อให้จ้าวกงกงมีบารมีเพียงใดก็เป็นแค่ขันที นางเป็นว่าที่พระชายาคังอ๋อง เป็นนายของเขา ยามกล่าวถ้อยคำเหล่านี้ น้ำเสียงจึงสูงส่งเหนือผู้คน
จ้าวฝูไห่ไม่ได้แสดงความดูแคลนของนางออกมาให้เห็นชัดเจนนัก เพียงหรี่ตาลงเล็กน้อย
หัวใจของฉินซื่อพลันกระตุก นางจึงตวาดเจียงชิงเอ๋อร์เสียงเข้ม