โจวอวี่อันปะติดปะต่อเรื่องราวจนกระจ่างแล้ว เขายกมือประคองหน้าผากที่ร้อนผ่าว พลางตะโกนเรียกคนด้านนอกด้วยเสียงแหบพร่า “จิ้นจง!”
ประตูตำหนักเปิดออกตามเสียงเรียก ขันทีร่างท้วมรีบคลานเข้ามาแทบไม่ทัน “ฝ่าบาท กระหม่อมอยู่นี่พ่ะย่ะค่ะ!”
“ไปพาพระสนมลี่มา เร็วเข้า”
จิ้นจงชะงักไป ก่อนแววเข้าใจจะวาบผ่านดวงตา เขาค้อมเอวต่ำลงกว่าเดิม “กระหม่อมน้อมรับพระบัญชา!”
กล่าวจบก็หมุนตัววิ่งออกไป ร่างกลมดิกนั้นกลับดูคล่องแคล่วขึ้นมาได้อย่างน่าประหลาด
ระบบกรีดร้องในหัวโจวอวี่อัน 【โฮสต์! นี่คุณคิดจะทำอะไร?!】
โจวอวี่อันกระตุกคอเสื้อ เผยไหปลาร้าที่แดงก่ำเพราะพิษไข้ขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนตอบอย่างหงุดหงิด “ถอนพิษ นายไสหัวไปได้แล้ว เรื่องนี้ไม่เหมาะกับเด็ก”
ระบบ 【ปี๊ด~~~】
เห็นได้ชัดว่าระบบด่ากราดเสียยกใหญ่ แต่โจวอวี่อันไม่ใส่ใจ
ณ ตำหนักของพระสนมลี่
พระสนมลี่เอนกายอยู่บนตั่งนุ่ม สวมชุดนอนสีบัวแห้ง ปล่อยให้ชุ่ยจู๋สางผมให้ ทว่าปากยังคงบ่นไม่หยุด “นางสนมซูคนนั้นเป็นแค่สนมขั้นผิน ยังกล้ามาต่อปากต่อคำกับข้าอีกหรือ? ก็แค่เห็นว่าฝ่าบาทโปรดปรานนางอยู่ไม่กี่วัน อย่าคิดว่าตัวเองสำคัญนักเลย! ในท้องยังไม่มีวี่แววอะไรสักอย่าง มีสิทธิ์อะไรมาทัดเทียมข้า?”
มือของชุ่ยจู๋ยังคงสางผมไม่หยุด ปากก็ประจบตามไปด้วย “พระสนมตรัสได้ถูกต้องแล้วเพคะ พระสนมเป็นผู้สูงศักดิ์ที่สุดในวังหลัง ทั้งยังมีองค์หญิงชิ่งอันอยู่ใต้พระชานุ ในวังนี้จะมีใครอยู่เหนือพระสนมได้อีกเพคะ?”
พระสนมลี่ได้ฟัง มุมปากกำลังจะยกขึ้น ทว่ากลับตกลงมาอีกครั้ง
เดิมทีนางมีชาติกำเนิดเป็นนางกำนัล ครั้นฝ่าบาทยังทรงเป็นรัชทายาท ไทเฮาก็ประทานนางให้พระองค์อย่างไม่ใส่ใจนัก
ต่อมานางโชคดี ตั้งครรภ์และให้กำเนิดธิดาในคราวเดียว เป็นองค์หญิงชิ่งอัน หลังฝ่าบาทขึ้นครองราชย์ นางจึงได้รับแต่งตั้งเป็นพระสนมขั้นกุ้ยเฟย