“จริงสิ วิชานำวิญญาณที่ฉันให้คุณไป เรียนถึงไหนแล้ว?”
สายตาของฉู่หลิงกวาดมองหลิวเฟิง ก่อนจะชะงักไปเมื่อสังเกตเห็นบางอย่าง “ชี่เลือดของคุณ… ทำไมถึงแข็งแกร่งขึ้นอีกตั้งเยอะ? ฝึกวิชานำวิญญาณสำเร็จแล้วเหรอ?”
“อืม”
หลิวเฟิงยิ้มพลางพยักหน้า “หลังจากเรียนวิชานำวิญญาณที่คุณให้มาได้ สมองก็ปลอดโปร่งขึ้น ความจำก็ดีขึ้นเยอะเลย ถ้าให้ผมกลับไปสอบเข้ามหาวิทยาลัยตอนนี้ รับรองว่าคว้าอันดับหนึ่งได้สบาย ๆ”
“คุณใช้เวลาไปเท่าไหร่?”
ลมหายใจของฉู่หลิงถี่ขึ้นโดยไม่รู้ตัว “พรสวรรค์ในการเรียนรู้ของคุณนี่น่ากลัวจริง ๆ”
“ใช้เวลาไม่นานหรอก” หลิวเฟิงชูนิ้วขึ้นมาหนึ่งนิ้ว
“หนึ่งชั่วโมง?”
รูม่านตาของฉู่หลิงหดลงเล็กน้อย “คุณไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหม? ใช้เวลาแค่ชั่วโมงเดียวก็เข้าใจวิชานำวิญญาณแล้วเหรอ?”
“ไม่ใช่หนึ่งชั่วโมง แต่หนึ่ง…”
“พี่ชาย พี่สาว ที่บ้านมีของเก่าจะขายไหมครับ?”
หลิวเฟิงกำลังจะบอกว่าใช้เวลาแค่หนึ่งวินาที แต่เสียงหนึ่งก็แทรกขึ้นมากลางคัน
รถสามล้อจอดลงบนถนนข้างตัวทั้งสองคน
หวังเคว่ยยิ้มอย่างซื่อ ๆ “หม้อเก่า เหล็กเก่า โทรศัพท์เก่า เครื่องซักผ้าเก่า โทรทัศน์เก่า รับหมดครับ”
“อ้อ คนรับซื้อของเก่าเหรอ?”
สายตาของฉู่หลิงกวาดผ่านหวังเคว่ยกับจ้าวหลง “ดูไม่ค่อยเหมือนเลยนะ”
หวังเคว่ยใจหายวาบ แต่รอยยิ้มบนใบหน้าไม่เปลี่ยน “ผมเพิ่งเข้าวงการได้ไม่นานครับ คนสวย ที่บ้านมีของเก่าจะขายไหมครับ?”
“ไม่มี” ฉู่หลิงตอบเรียบ ๆ
“แล้วพี่ชายล่ะครับ?” หวังเคว่ยหันไปหาหลิวเฟิง
“ไม่มีเหมือนกัน” หลิวเฟิงส่ายหน้า แล้วใช้วิชาสำรวจสองครั้งตามความเคยชิน
【ผู้ใช้เวทมนตร์】: หวังเคว่ย (แยกกาย)