คำราม!
เสียงคำรามโกรธเกรี้ยวน่าสะพรึงดังระเบิดขึ้นเหนือศีรษะ
หลิวเฟิงเงยหน้าขึ้นฉับพลัน เงาดำขนาดมหึมาปกคลุมร่างเขาไว้ทั้งตัว
ตูม!
หมูป่าตัวหนึ่งที่มีขนาดพอ ๆ กับรถถังร่วงกระแทกลงมาตรงหน้าเขาราวกับกระสุนปืนใหญ่สีดำ
พื้นดินแตกร้าว เศษหินกับดินกระเด็นเปื้อนเต็มตัวเขา
คลื่นกระแทกซัดเขาล้มคว่ำลงกับพื้น
ฮืด... ฮืด...
เสียงหายใจของหมูป่าหนักหน่วง ราวกับกระแสลมร้อนสองสายพุ่งกระแทกใบหน้า
หลิวเฟิงจ้องหมูป่าตัวยักษ์ที่ขวางทางอยู่เบื้องหน้าเขม็ง ก่อนจะหันกลับไปมองฝูงหมูป่าที่กรูกันเข้ามาแน่นขนัดด้านหลัง ใบหน้าพลันซีดเผือด
“เพิ่มค่าสถานะ! ใส่ความคล่องตัวให้หมดเลย!”
จะสู้ซึ่ง ๆ หน้าไม่มีทางเป็นไปได้
หมูป่าทั้งฝูง แค่ตัวหนึ่งพุ่งชนเขาทีเดียว เลือดห้าร้อยกว่าแต้มของเขาก็รับไม่ไหวแล้ว ไม่ต้องพูดถึงว่าในอ้อมแขนยังอุ้มเด็กอยู่อีกคน
ตึง!
ค่าสถานะอิสระ 10 แต้มถูกเทใส่ความคล่องตัวทั้งหมด ความเร็วพุ่งขึ้นไปถึง 23 ในพริบตา
กระแสอุ่นสายหนึ่งไหลทะลักเข้าสู่ขาทั้งสองข้าง ร่างกายพลันเบาหวิวขึ้นมา
ตึง ตึง ตึง!
หมูป่าตัวยักษ์ตรงหน้าล็อกเป้าหลิวเฟิง กีบเท้าขุดพื้นสองครั้ง ก่อนจะพุ่งชนเข้ามาอีกครั้งราวกับกระสุนปืนใหญ่
ในจังหวะที่งากำลังจะแทงถึงหน้าอก หลิวเฟิงเบี่ยงตัวหลบ เฉียดผ่านงาไปอย่างหวุดหวิด
แควก!
งาของมันฉีกเสื้อผ้าขาดเป็นรอย
หลิวเฟิงไม่กล้าหยุดแม้แต่ครึ่งวินาที เขาเกร็งขาทั้งสองข้าง อุ้มเด็กแล้ววิ่งพรวดไปข้างหน้าราวกับคนบ้า ความเร็วสูงจนทิ้งภาพติดตาไว้เบื้องหลัง
“เกือบตายแล้ว!”
วิ่งออกมาไกลกว่าร้อยเมตร เสียงแผ่นดินสั่นสะเทือนด้านหลังค่อย ๆ ห่างออกไป หลิวเฟิงถึงกล้าหายใจหอบออกมา
“ยังดีที่มีค่าสถานะอิสระ 10 แต้ม ไม่อย่างนั้นวันนี้คงได้ตายอยู่ที่นี่จริง ๆ...”