“เจ้าเด็กดี ใกล้ตายแล้วยังปากแข็งอีก”
ความสนใจของจ้าวหลงจับจ้องอยู่ที่หลิวเฟิงทั้งหมด
เขาสัมผัสลมหายใจของหลิวเฟิงซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เจ้าเด็กนี่ เพิ่งผ่านไปแค่นี้ ชี่เลือดกลับแข็งแกร่งขึ้นอีกแล้ว
เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย
ยังดี ตราบใดที่อีกฝ่ายยังไม่ใช่ผู้ใช้เวทมนตร์ ต่อให้ชี่เลือดแข็งแกร่งแค่ไหน ก็เป็นเพียงมดที่ตัวใหญ่ขึ้นเท่านั้น
แต่เพื่อความแน่ใจ เขาควรหยั่งเชิงดูก่อน
“ศิษย์ข้า ลงมือ”
สิ้นเสียงกลับไม่มีใครตอบ
“ศิษย์ข้า?”
จ้าวหลงหันไปมอง ข้างกายว่างเปล่า
รูม่านตาของเขาหดเล็กลง ก่อนจะหันขวับไป แล้วพบว่าหวังเคว่ยถอยไปอยู่ห่างหลายเมตรตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้
“ศิษย์ข้า นี่เจ้าทำอะไร?”
น้ำเสียงของจ้าวหลงเย็นลง “อาจารย์สั่งให้เจ้าลงมือ เจ้าไม่ได้ยินหรือ?”
“อาจารย์ ศิษย์ฝีมืออ่อนด้อยเกินไป ให้ท่านลงมือเองดีกว่า”
หวังเคว่ยพูดด้วยสีหน้าจริงจัง “ด้วยฝีมือของท่าน แค่โจมตีครั้งเดียวก็จัดการเขาได้แล้ว”
“ฮึ” จ้าวหลงแค่นเสียงเย็นชา แล้วเบือนสายตากลับมา
เขารู้อยู่แล้วว่าเจ้าเด็กนี่พึ่งพาไม่ได้
แต่ในวินาทีถัดมา กลิ่นอายคลั่งก็ปะทุขึ้นโดยไม่มีสัญญาณเตือน
จ้าวหลงยังไม่ทันเห็นด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้น ฉู่หลิงก็หายไปจากตรงหน้าเขาแล้ว
“ผู้ใช้เวทมนตร์!”
สีหน้าจ้าวหลงพลันเปลี่ยนไป เขาไม่มีเวลาคิดอะไรอีก พลังในร่างก็ระเบิดออกมาทันที
กำแพงดินผุดขึ้นจากพื้น
ปัง!
กำแพงดินระเบิดกระจาย
ฉู่หลิงพุ่งทะลุเศษดินหินที่แตกกระจายออกมา ในมือถือดาบสายฟ้า ร่างดาบส่งเสียงไฟฟ้าปะทุเปรี๊ยะ ๆ ฟันตรงเข้าใส่เขา
“ผู้ใช้เวทมนตร์สายสายฟ้า!”
รูม่านตาของจ้าวหลงหดวูบ พลังในร่างหมุนเวียนอย่างบ้าคลั่ง ก่อนทั้งร่างจะจมหายลงไปใต้ดิน
ครืน ๆ ๆ!
พื้นดินสั่นสะเทือน
เสียงปังดังขึ้น พื้นดินด้านหลังหลิวเฟิงระเบิด จ้าวหลงพุ่งทะลุพื้นดินออกมา
“เจ้าเด็กน้อย ซ่อนของดีเอาไว้จริง ๆ”
จ้าวหลงประสานมือทำท่าร่ายวิชา น้ำเสียงเย็นเยียบ “แต่ถึงอย่างนั้น วันนี้เจ้าก็ต้องตาย ปราบปรามด้วยภูผา!”