ท่ามกลางคอมเมนต์ที่ไหลพรั่งพรูในห้องไลฟ์ ชายหนุ่มที่ต่อสายมาเงียบไปสองวินาที ก่อนพูดว่า “ที่แกพูดมาผมก็พอเข้าใจนะ แต่มันเกี่ยวอะไรกับที่แกจะต่อสายหาแฟนคลับผู้หญิงล่ะ?”
“เกี่ยวอะไรน่ะเหรอ? หึ” เจียงเซียนหัวเราะ ก่อนถามชายหนุ่มว่า “งั้นฉันถามแกหน่อย แกให้ฉันยืมเงินได้ไหม หรือจะมาเต้นซัลซ่ากับฉัน?”
“ผมส่งคลิปวาบหวิวให้คุณดูได้นะ ผมถ่ายเองเลย”
สีหน้าเจียงเซียนเปลี่ยนทันที “ฉันทักแชตส่วนตัวไปแล้ว อย่าลืมส่งมาให้ฉันเชยชมล่ะ”
พอได้ยินบทสนทนาของทั้งคู่ ในห้องไลฟ์ก็เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามอีกครั้ง
“???”
“กินกันเองคนเดียวสินะ? ส่งออกมาให้พวกเราช่วยกันเชยชมด้วยสิ!”
“สตรีมเมอร์ ฉันเชื่อว่านายไม่ใช่คนเห็นแก่ตัว ส่งมาให้ทุกคนดูกันเถอะ”
“ฉันดูไลฟ์แกมาปีหนึ่งแล้ว มีอะไรบ้างที่แกจะแบ่งปันให้ฉันไม่ได้?!”
“.........”
แม้ผู้ชมในห้องไลฟ์จะพากันถล่มคอมเมนต์ แต่เจียงเซียนก็แค่เหลือบมองกล้อง เลิกคิ้ว แล้วใช้นิ้วคลิกเมาส์เบา ๆ ราวกับเปิดอะไรบางอย่างขึ้นมา
ในห้องไลฟ์ไม่มีทั้งเสียงและภาพ
แต่ผู้ชมเห็นแสงที่เปลี่ยนไปมาบนใบหน้าเขา ก็รู้ได้ทันทีว่าบนคอมพิวเตอร์ของหมอนี่ต้องมีอะไรบางอย่างแน่ ๆ
ตอนนี้เจียงเซียนกำลังจ้องหน้าจออย่างจริงจัง ราวกับกำลังพินิจพิเคราะห์สิ่งสำคัญอยู่
กระทั่งผ่านไปหนึ่งนาที เจียงเซียนก็สะดุ้งหนาววูบหนึ่งที ก่อนพูดด้วยสีหน้าจริงจังว่า “น้องชาย ดูออกเลยว่านายเป็นแฟนคลับสไปเดอร์แมนภาคสอง”
ผู้ชมในห้องไลฟ์: ???
พวกเขารู้สึกว่าตามตรรกะของเจียงเซียนไม่ทันแล้ว
วินาทีถัดมา เจียงเซียนก็แชร์หน้าจอของตัวเองในห้องไลฟ์
ชายหนุ่มที่ต่อสายมาส่งวิดีโอให้เจียงเซียนจริง ๆ
พอกดเปิดดู ก็เป็นคลิปรวมฉากจากสไปเดอร์แมนภาคสอง
แสงที่เปลี่ยนไปมาบนใบหน้าเจียงเซียนเมื่อครู่ ก็คือภาพช่วงเปลี่ยนฉากในคลิปนั่นเอง......
ชั่วขณะนั้น ในคอมเมนต์ก็เต็มไปด้วยคำว่า ‘แค่นี้เองเหรอ?’
แต่ก็มีผู้ชมบางคนสงสัยว่าเมื่อครู่เจียงเซียนสะดุ้งทำไม
เจียงเซียนเห็นคอมเมนต์แล้วก็หยิบรีโมตแอร์ขึ้นมา ปรับอุณหภูมิให้สูงขึ้นพลางพูดว่า “แอร์เย็นไปหน่อย หนาวน่ะ”
ผู้ชมในห้องไลฟ์: ........
นี่มันชวนอึ้งจริง ๆ อึ้งจนไม่รู้จะพูดยังไงแล้ว
พอปรับอุณหภูมิเสร็จ เจียงเซียนก็เห็นว่าชายหนุ่มที่ต่อสายเมื่อครู่ยังไม่วางสาย
เขากำลังจะพูดอะไรบางอย่าง จู่ ๆ โทรศัพท์ที่อยู่ข้าง ๆ ก็ดังขึ้น
หยิบขึ้นมาดู ก็เป็นเบอร์ท้องถิ่นที่ไม่คุ้น
“สวัสดีครับ ต้องการติดต่อใครครับ?”
“สวัสดีค่ะ ใช่ช่างเจียงที่รับซ่อมถึงบ้านหรือเปล่าคะ?” เสียงผู้หญิงนุ่มนวลดังมาจากปลายสาย
เจียงเซียนพยักหน้า “ใช่ครับ ผมเอง มีอะไรให้ซ่อมหรือเปล่าครับ?”
“เตาแก๊สที่บ้านหนูเสียค่ะ จุดไฟไม่ติด ไม่ทราบว่าคุณพอจะมีเวลาแวะมาดูให้ตอนไหนคะ?”
“ส่งที่อยู่มาให้ผมได้เลยครับ ถ้าอยู่ในเขตวงแหวนสาม ผมไปถึงภายในหนึ่งชั่วโมง ถ้าอยู่นอกวงแหวนสามก็ช้าหน่อย แต่ไม่นานหรอกครับ”
“ได้ค่ะ งั้นรบกวนรีบมาหน่อยนะคะ”
“ได้ครับ แต่มีเรื่องต้องแจ้งให้ทราบก่อน ไม่ว่าจะซ่อมได้หรือไม่ได้ ต้องจ่ายค่าบริการถึงบ้านห้าสิบหยวนนะครับ เป็นค่าเดินทางของผม เข้าใจตรงกันนะครับ?”
“ค่ะ เข้าใจแล้ว รบกวนรีบมาหน่อยนะคะ ใกล้ถึงเวลาอาหารแล้ว หนูกำลังรีบทำกับข้าว”
“ได้เลยครับ ผมออกไปเดี๋ยวนี้”
หลังวางสาย โทรศัพท์ของเจียงเซียนก็มีข้อความเข้ามา
เป็นที่อยู่ที่อีกฝ่ายส่งมาให้
ตอนนั้นเอง ชายหนุ่มที่ต่อสายมาก็ถามด้วยความสงสัยว่า “พี่เซียน พี่ซ่อมเครื่องใช้ไฟฟ้าเป็นด้วยเหรอ?”
เจียงเซียนวางโทรศัพท์แล้วส่ายหน้า “ไม่เป็น”
“หา?” น้ำเสียงของชายหนุ่มเต็มไปด้วยความงุนงง “ไม่เป็นแล้วรับงานทำไมล่ะ?”
“ฉันไปถึงบ้านก็ได้ค่าบริการถึงบ้านแล้ว ทำไมจะรับงานไม่ได้ล่ะ? อีกอย่าง...” ขณะพูด เจียงเซียนก็หยิบนามบัตรใบเล็กขึ้นมา ปิดหมายเลขโทรศัพท์ไว้ แล้วบอกว่า “แกลองดูเองสิว่าบนนามบัตรฉันเขียนว่าอะไร ฉันเขียนไว้หรือไงว่าซ่อมได้แน่นอน?”
ผู้ชมในห้องไลฟ์เพ่งมอง แล้วก็เห็นตัวหนังสือสองบรรทัดบนนามบัตรอย่างชัดเจน
【รับซ่อมเครื่องใช้ไฟฟ้าถึงบ้าน ซ่อมไม่ได้ไม่คิดค่าซ่อม】
【ค่าบริการถึงบ้านห้าสิบหยวน ราคาโปร่งใส ถึงบ้านภายในหนึ่งชั่วโมง】
“บนนั้นเขียนว่าไม่ซ่อมไม่ได้ไม่คิดเงินไม่ใช่เหรอ?” ชายหนุ่มยิ่งงงหนักกว่าเดิม
“ฉันเขียนว่าซ่อมไม่ได้ไม่คิดค่าซ่อม ไม่ได้บอกว่าจะไม่คิดค่าบริการถึงบ้านสักหน่อย! อีกอย่าง ช่างที่ไหนจะกล้ารับประกันว่าซ่อมเครื่องใช้ไฟฟ้าทุกชนิดได้ร้อยเปอร์เซ็นต์? ถ้าเป็นเรื่องที่ฉันไม่รู้ ฉันจะทำยังไงได้ล่ะ?!”
เจียงเซียนพูดอย่างมั่นอกมั่นใจเต็มที่
ผู้ชมในห้องไลฟ์เห็นแล้วก็ได้แต่พูดไม่ออก
“นี่มันหลอกลวงชัด ๆ ไม่ใช่เหรอ?!”
“โห นี่คือรับแค่ค่าบริการถึงบ้านจริง ๆ สินะ?”
“ไอ้หนุ่ม แกไม่กลัวโดนกระทืบเลยหรือไง!”
“ถ้าเจอลูกค้าอารมณ์ร้ายขึ้นมา ระวังโดนซ้อมเอานะ!”
“........”
เจียงเซียนมองคอมเมนต์ที่พากันต่อว่าเขา มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะพูดว่า
“พวกนายอย่าพูดมั่วสิ เรื่องหลอกลวงอะไรกัน ฉันแค่มีความสามารถจำกัดต่างหาก ถ้าเจองานที่ฉันซ่อมเป็น ฉันก็ต้องซ่อมอยู่แล้ว ใครไม่อยากหาเงินเพิ่มล่ะ? แต่ถ้าเป็นเรื่องที่ฉันไม่รู้ ฉันก็ทำอะไรไม่ได้เหมือนกัน
ส่วนเรื่องที่พวกนายบอกว่าจะโดนตี...หึ ๆ ถ้าโดนตีก็คิดราคาอีกแบบสิ!”
ผู้ชมเห็นรอยยิ้มกวนประสาทเต็มหน้าของเจียงเซียน ก็เข้าใจทันทีว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่
ก็จริง ถ้าโดนตีขึ้นมา ราคาก็ต้องคิดอีกแบบ.....
ถึงอย่างนั้น ผู้ชมหลายคนก็ยังรู้สึกว่าพฤติกรรมของเจียงเซียนไม่เหมาะ เพราะเงินของทุกคนไม่ได้หล่นมาจากฟ้า ทำแบบนี้มันไม่ถูกต้องเลย!
เจียงเซียนไม่ได้แก้ตัว เพียงแต่รอยยิ้มตรงมุมปากของเขาไม่เคยหุบลงเลย
ในตอนนั้นเอง คอมเมนต์พิเศษข้อความหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในห้องไลฟ์
【แม่ลูกจื่อรุ่ย: แกนั่นเอง! ครั้งก่อนมาซ่อมถึงบ้าน ใช้โต้วเปาช่วยซ่อมให้ฉัน แล้วยังเก็บเงินฉันไปสองร้อยหยวน หน้าด้านจริง ๆ!】
การปรากฏขึ้นของคอมเมนต์พิเศษนี้ทำให้ทุกคนในห้องไลฟ์ชะงักไป
บรรยากาศประหลาดที่อธิบายไม่ถูกแผ่กระจายไปทั่วห้องไลฟ์
จากนั้นเสียงอุทานว่า “เชี่ย” ก็ดังกระหึ่มขึ้นมาทันที
“เชี่ย ๆ ๆ! ซ่อมแบบนี้ก็ได้ด้วยเหรอ?”
“โต้วเปา...ก็ช่วยจัดการปัญหาเล็ก ๆ น้อย ๆ ได้จริงแหละ....”
“โห สตรีมเมอร์ นายใช้ช่องว่างของข้อมูลเป็นด้วยเหรอ?”
“สุดยอด! ทำไมฉันถึงนึกไม่ถึงนะ! เดี๋ยวฉันไปทำป้ายเล็ก ๆ บ้างดีกว่า!”
“สรุปแล้วที่นายทำได้ทั้งหมดก็คือสิ่งที่โต้วเปาทำได้งั้นเหรอ?”
“.........”
ในชั่วขณะนี้ ผู้ชมไม่น้อยรู้สึกเหมือนจู่ ๆ ก็เข้าใจอะไรบางอย่างขึ้นมาอย่างกระจ่างแจ้ง
แม้ชื่อเสียงของโต้วเปาบนอินเทอร์เน็ตจะไม่ค่อยดีนัก แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า ปัญหาพื้นฐานเล็ก ๆ น้อย ๆ บางอย่าง โต้วเปาช่วยแก้ได้จริง
ปัญหาพื้นฐานพวกนี้ สำหรับคนที่ไม่รู้เรื่องเลย อาจดูเหมือนมืดแปดด้าน ไม่เข้าใจอะไรสักอย่าง
แต่พอโต้วเปาบอกวิธีให้ ทุกคนก็เข้าใจและทำตามได้
ขอแค่พอมีทักษะลงมือทำบ้าง ก็ใช้โต้วเปาแก้ปัญหาเล็ก ๆ ได้ไม่น้อย
ถ้าพูดตามหลักการแล้ว ใช้โต้วเปาเป็นช่างซ่อมพื้นฐานสักคน....ก็พอไหวจริง ๆ!
แต่ก็ว่าเถอะ......
“พี่เซียน ใช้โต้วเปาแบบนี้ไม่กลัวพลาดเหรอ?” ชายหนุ่มที่ต่อสายถามคำถามที่ทุกคนในห้องไลฟ์อยากรู้
เจียงเซียนกะพริบตา “กลัวอะไรล่ะ? ฉันถามมันก่อน ถ้าฟังรู้เรื่องแล้วคิดว่าง่าย ฉันก็ซ่อม ถ้าฟังไม่รู้เรื่องหรือฟังแล้วดูยุ่งยาก ฉันก็ทำท่าเช็กไปสองสามทีแล้วไม่ซ่อม อย่างมากก็ได้ค่าบริการถึงบ้านไง”
ผู้ชมในห้องไลฟ์: .........
“แล้วใช้โต้วเปาต่อหน้าลูกค้าแบบนั้น มันเหมาะเหรอ?”
“ไม่เหมาะตรงไหน?” เจียงเซียนย้อนถาม
“ก็...ก็...มันทำให้นายดูไม่เป็นมืออาชีพน่ะสิ!”
เจียงเซียนไม่ได้ตอบ เพียงแต่มองกล้องด้วยสีหน้าแปลก ๆ
เขาไม่ใช่มืออาชีพอยู่แล้วนี่นา!
ทุกคนเงียบไปอีกครั้ง
พวกเขาพอจะเข้าใจแล้ว
สิ่งเดียวที่แผนนี้ต้องใช้ก็คือความหน้าด้าน
ขอแค่หน้าด้านพอ อย่างอื่นก็ไม่สำคัญแล้ว
ใช้โต้วเปาต่อหน้าลูกค้าแล้วมันยังไง? ก็ลองบอกมาสิว่าซ่อมได้หรือเปล่า!
คนทำงานด้านวัฒนธรรมก็ใช่ว่าจะมีความรู้ทุกคน คนเขียนนิยายบางคนอาจยังเรียนไม่จบการศึกษาภาคบังคับเก้าปีด้วยซ้ำ แล้วช่างซ่อมจะซ่อมไม่เป็นบ้างไม่ได้หรือไง?
อย่างมากก็โดนซ้อมสักยกน่า.....แต่ถ้าโดนตีขึ้นมาก็คิดราคาอีกแบบแล้วกัน