มองคอมเมนต์ถากถางเต็มหน้าจอ เจียงเซียนเลิกคิ้วขึ้นนิดหนึ่ง “เอาล่ะ ไม่พูดไร้สาระกับพวกแกแล้ว ไลฟ์มาตลอดทั้งเช้าเพิ่งหาเงินได้หกสิบสองหยวน ยังต้องคืนลูกค้าอีกหกสิบหยวน ฉันจะออกไปรับงานซ่อมถึงบ้านหาเงินเสริมแล้ว ถ้ายังไม่ไปคงอดตายกันพอดี”
ทุกคนรู้ว่าที่เจียงเซียนพูดว่าออกไปรับงานถึงบ้าน หมายถึงไปซ่อมของให้ถึงบ้าน แต่ไม่รู้ทำไม พอคำพูดนี้ออกจากปากเขาแล้วกลับฟังดูแปลก ๆ... ก็... อืม...
แต่คราวนี้เจียงเซียนไม่รอให้ทุกคนรุมถากถาง เขากดปิดไลฟ์ทันที
ทันทีที่ไลฟ์ปิดลง เสียงกลไกของระบบก็ดังขึ้นในหัวเจียงเซียน
【ติ๊ง! ยินดีด้วย โฮสต์ทำภารกิจวันนี้สำเร็จ ได้รับรางวัลรถโมเดลไมบัค!】
โอ้?!
พอได้ยินเสียงระบบในหัว ดวงตาของเจียงเซียนก็สว่างวาบ
“ฉันก็ว่าแล้ว อย่างน้อยก็เป็นระบบ จะเป็นไปได้ยังไงที่...”
ยังพูดไม่ทันจบ เจียงเซียนก็เห็นรถโมเดลไมบัคคันหนึ่งปรากฏขึ้นบนโต๊ะคอมพิวเตอร์ตรงหน้า
รถโมเดลโลหะผสม
จำลองในอัตราส่วน 1:24
ตัวรถยาวพอ ๆ กับคีย์บอร์ดของเขา
เจียงเซียนมองรถโมเดลตรงหน้าด้วยสีหน้าเงียบงัน
อ้อ... รถโมเดลนี่เอง... อยากจะด่าระบบให้ถึงบรรพบุรุษจริง ๆ
“ฉันไม่มีเวลามาเล่นตลกกับนายจริง ๆ”
เจียงเซียนบ่นด้วยสีหน้าเอือมระอา
เขาหยิบรถโมเดลโยนไปบนชั้นวางข้าง ๆ ตามใจ แล้วเก็บข้าวของ หิ้วกล่องเครื่องมือออกจากบ้าน
เขามองออกแล้วว่าถ้าหวังพึ่งระบบนี่ สักวันคงอดตายแน่
ลงไปชั้นล่าง วางกล่องเครื่องมือไว้ใต้เบาะมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้า แล้วมุ่งหน้าเข้าเมือง
เขาอาศัยอยู่ที่หรงเฉิง... ย่านผูเจียง
ถ้าพูดกันตามตรง ที่นี่อยู่ไกลจากตัวเมืองหรงเฉิงมาก จะบอกว่าไม่เกี่ยวข้องกับหรงเฉิงเลยก็ไม่ใช่ แต่ก็แทบจะคนละเรื่องกันแล้ว