"ใครน่ะ? กลางดึกไม่นอน มาเคาะอะไรให้รำคาญ"
ในบ้าน มีเสียงของหลินเฟิงดังขึ้นอย่างไม่พอใจ
"จุ๊ๆ! เบาๆ หน่อย ฉันเองหลินเฟิง เธอจำเสียงฉันไม่ได้หรือไง?" หลิวเยว่มองไปรอบๆ ด้วยความรู้สึกผิดเล็กน้อย
เธอไม่กลัวอะไร แต่อยากให้ซูอวี้เฟินข้างๆ ตื่นขึ้นมา
ในชนบทกลางคืนเงียบสงบมาก เสียงแม้เพียงเล็กน้อยก็ดังชัดเจน
โชคดีที่บ้านข้างๆ ยังมืดมิดไร้แสงไฟ ดูเหมือนซูอวี้เฟินจะไม่ได้ยินเสียงจากทางนี้
หลินเฟิงเปิดประตู ดูเหมือนเพิ่งตื่นนอน พูดด้วยความไม่พอใจ: "นี่มันใครกันแน่ กลางดึกไม่ให้คนนอน เอ๊ะ? เป็นเธอ..."
ยังพูดไม่ทันจบ หลิวเยว่ก็ผลักเขาเข้าไปในบ้านอย่างแรง แล้วปิดประตูตามหลัง
"ฉันนอนไม่หลับ เลยอยากมาคุยกับเธอหน่อยไง"
หลิวเยว่พูดพร้อมยิ้ม
"แต่ฉันง่วงมาก ฉันอยากนอน"
หลินเฟิงหาว
หลิวเยว่ทำหน้ายิ้มไม่ออก
เธอมาแบบนี้แล้ว หลินเฟิงยังคิดแต่นอน หัวสมองไม่เปิดกว้างเอาเสียเลย แต่ไม่เป็นไร เธอหลิวเยว่เป็นใครกัน มีวิธีทำให้ไฟในตัวผู้ชายลุกโชนได้แน่นอน
"คุยแป๊บเดียวเอง พี่ไม่เอาเวลาเธอมากเกินไปหรอก"
หลิวเยว่ไม่รอฟังคำตอบ ลากหลินเฟิงไปที่ห้องนอน ทั้งคู่นั่งบนเตียงเคียงข้างกัน
"เธออยากคุยเรื่องอะไร?" สายตาหลินเฟิงกวาดไปมา
ผู้หญิงคนนี้กล้าจริงๆ ใส่เสื้อผ้าบางเฉียบมานั่งแบบไม่มีชั้นใน ขาเรียวขาวผ่องใต้แสงไฟช่างยั่วยวนใจยิ่งนัก