วันรุ่งขึ้น
แต่เช้าตรู่ เฉินหมั่นตุนก็พาลูกบ้านไปวุ่นวายอยู่ที่บ่อปลา ชาวบ้านที่ผ่านไปมาต่างก็รู้สึกอยากรู้อยากเห็น
พอถามดูถึงได้รู้ว่า บ่อปลาถูกเช่าออกไปแล้ว และเช่าให้กับหลินเฟิงกับซูอวี้เฟิน
"ไม่ใช่สิ พวกเขาสองคนจะทำอะไรกันเนี่ย?"
"ก็อย่างที่เห็นไง บ่อปลาเช่าไปก็เลี้ยงปลาสิ"
"คนโง่คนหนึ่ง ผู้หญิงอีกคน จะเลี้ยงปลาได้ยังไง? แถมที่ผ่านมาใครเช่าไปก็ขาดทุนกันทั้งนั้น"
"เดี๋ยวพวกเขาก็ต้องขาดทุนย่อยยับแหละ เลี้ยงอะไรไม่เลี้ยง มาจะเลี้ยงปลา"
ชาวบ้านต่างพากันขำขัน หมดความสนใจ แล้วก็แยกย้ายกันไปทำงานของตัวเอง
พอพวกเขาเดินจากไป หลินเฟิงกับซูอวี้เฟินก็มาถึง
"ผู้ใหญ่บ้าน เหนื่อยหน่อยนะ"
ซูอวี้เฟินยิ้มพูด
"ไม่เป็นไร หน้าที่อยู่แล้ว" เฉินหมั่นตุนยิ้มตอบ
คนงานคนอื่น ๆ ก็อารมณ์ดีกันไปด้วย วันละห้าร้อยหยวน สำหรับพวกเขาแล้วถือเป็นค่าแรงที่สูงมาก ต่อให้ออกไปทำงานข้างนอกวันหนึ่งก็ได้ไม่เท่านี้
เพราะเหตุนี้ ทุกคนจึงไม่เกียจคร้าน ทำงานกันอย่างขยันขันแข็ง
ใช้เวลาสองวันก็ขุดลอกโคลนออกมาได้ แล้วหลินเฟิงก็ต่อน้ำเข้า บวกกับพันธุ์ปลาที่ส่งมาถึง
"เสี่ยวเฟิง เราจะต้องสำเร็จใช่ไหม"
ซูอวี้เฟินยืนอยู่ข้างหลินเฟิง มองดูพันธุ์ปลาลงน้ำ ด้วยแววตากังวลเล็กน้อย
ต้องรู้ว่าครั้งนี้ลงทุนไม่น้อย ถ้าล้มเหลวขึ้นมา ก็ต้องเสียเงินไปเปล่า ๆ เยอะพอสมควร
"พี่วางใจเถอะ ต้องสำเร็จแน่นอน" หลินเฟิงยิ้มพูด