“พ่อ ไอ้หมอนั่นมีปัญหาชัดๆ เราจะปล่อยมันไปง่ายๆ แบบนี้ไม่ได้”
โจวจื้อหยวนเห็นพ่อกลับมา ก็ยังคงเดือดดาลด้วยความขุ่นเคือง โดยไม่รู้เลยว่าโจวเจ๋อมีสีหน้าหม่นหมอง
โจวเจ๋อเดินเข้ามาใกล้ จ้องหน้าโจวจื้อหยวนเขม็ง ถ้าหลินเฟิงไม่บอกเขาไว้ก่อน เขาคงไม่คิดอะไร แต่ตอนนี้ยิ่งมองยิ่งพบว่าลูกชายคนนี้ไม่มีส่วนไหนที่เหมือนเขาเลยสักนิด
“พ่อ มองอะไร...โอ๊ย! พ่อดึงผมผมทำไม?”
โจวจื้อหยวนเอามือกุมหัวแล้วถาม
เมื่อครู่โจวเจ๋อไม่ทันให้ตั้งตัว ดึงผมเขาออกมาหลายเส้นเลยทีเดียว
“ทำไมหรือ? ฮึ! ข้าจะไปตรวจดีเอ็นเอ ดูว่าเจ้าจะเป็นลูกชายข้าจริงหรือไม่” โจวเจ๋อหัวเราะเย็นชา
เดิมทีเขาคิดจะแอบไปตรวจเงียบๆ แต่พอเห็นหน้าโจวจื้อหยวนแล้วก็ทนไม่ไหว อยากรู้ผลให้เร็วที่สุด
โจวจื้อหยวนตะลึงงัน
ส่วนจางอวี่เหมยสีหน้าเปลี่ยนไปทันที:“สามีคุณบ้าไปแล้วเหรอ เสี่ยวหยวนคือลูกแท้ๆ ของคุณนะ คุณ...คุณคุณคุณ...”
ครั้งนี้โจวเจ๋อกลับจับได้ว่าภรรยามีอาการตื่นตระหนกในแววตา:“เหรอ? ถ้าเธอมั่นใจขนาดนั้นแล้วจะกลัวอะไร ถ้าผลตรวจเป็นจริง ฉันจะรักเขามากขึ้นไปอีก แต่ถ้าเป็นเท็จ ฮึ!”
ผลจะร้ายแรงมาก
“ไม่ได้ ห้ามตรวจ!”
จางอวี่เหมยพยายามจะแย่งเส้นผมกลับคืน โจวเจ๋อผลักเธอออกไปแล้วเดินออกไปข้างนอก
“แม่ พ่อเกินไปแล้ว!”
โจวจื้อหยวนพูดอย่างโกรธเคือง
“เสี่ยวหยวน รีบไปหาทางหน่อยสิ ต้องห้ามไม่ให้พ่อแกตรวจเด็ดขาด” จางอวี่เหมยแทบจะร้องไห้