เพียงไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ กางเกงของหลินเฟิงก็ปูดเป็นเนินเข้าให้แล้ว ทำเอาฉินเยว่เอ๋อใจสั่นระทึก
พระเจ้าช่วย
ใครๆ ก็ว่าหลินเฟิงคนโง่คนนี้ไม่เพียงแต่มีแรงเยอะ แต่ยังมีฝีมือไม่ธรรมดา ตอนแรกนางยังไม่เชื่อ แต่พอได้เห็นกับตาวันนี้ ก็ถือว่าได้เปิดหูเปิดตาจริงๆ
"ป้า กลับบ้านได้แล้ว ข้าหงาวแล้ว"
หลินเฟิงหันข้างหนี
ให้ตายสิ
ไม่รู้ตัวเลยว่าเจ้าข้างกายมันจะตื่นตัวขึ้นมาได้ยังไง
แต่ฉินเยว่เอ๋อไม่ยอมไป แม้แต่เสื้อก็ไม่ใส่ ร้อนรุ่มในใจเป็นระลอก
ตั้งแต่สามีจากไป นางก็เลี้ยงลูกสาวเพียงลำพัง ไม่ใช่ว่าไม่คิดจะหาคนใหม่ แต่กลัวลูกจะลำบาก เลยต้องอดทนไว้
ความยากลำบากในการเลี้ยงลูกสาวคนเดียว คงมีแค่นางเท่านั้นที่รู้
ในคืนที่เหงาหงอย นางต้องทนกับความเปลี่ยวเหงาอยู่คนเดียว ก็มีแค่นางที่รู้ดี ยังไงเสีย นางก็เป็นผู้หญิงที่มีความต้องการปกติคนหนึ่ง
ปกติก็ต้องหาทางระบายเอง พอมาเห็นท่าทางจนมุมของหลินเฟิงวันนี้ ก็เกิดความคิดแปลกๆ ขึ้นมา
ทำเองยังไงก็สู้ผู้ชายจริงๆ ไม่ได้
ถ้าเกิด...
นางเป็นคนปากจัดอยู่แล้ว พอคิดได้ก็ทนไม่ไหว ลุกขึ้นเดินไปหาหลินเฟิง มือก็ยื่นไปทางกางเกงเขา: "ไอ้หนูโง่ ตรงนี้ซ่อนอะไรไว้หรือเปล่า ให้ป้าดูหน่อย"
"อย่านะป้า ผมไม่มีอะไรทั้งนั้น" หลินเฟิงรีบหลบ