ศัตรูพบหน้ากัน ยิ่งเห็นยิ่งเดือดดาล
ถึงแม้หลินเฟิงจะไม่ได้ถือว่าโจวจื้อหยวนเป็นศัตรู เพราะเจ้าหมอนี่ยังไม่คู่ควร แต่โจวจื้อหยวนกลับถือว่าหลินเฟิงเป็นศัตรูคู่อาฆาต
"ไอ้สารเลว! แกทำฉันพินาศ! แกทำให้ฉันใช้ชีวิตแบบทรมานไม่ตายดี จิตใจแกช่างโหดร้ายจริงๆ!" โจวจื้อหยวนคำราม
เขายังถูกมัดมือมัดเท้าอยู่ ถ้าไม่มัดคงเกาเนื้อตัวเองจนหลุดทั้งตัว โชคดีที่ถูกมัดไว้ มิฉะนั้นตอนนี้คงพุ่งเข้าไปเอาชีวิตกับหลินเฟิงแล้ว
หลินเฟิงยังไม่ทันพูดอะไร ฮันชิงอวี่ก็สีหน้าเปลี่ยนไปทันที: "โจวจื้อหยวน! แกพูดจาเหลวไหลอะไร หลินเฟิงไปทำอะไรให้แกตอนไหน"
จากนั้นนางก็หันไปทางโจวเจ๋อ: "ท่านเป็นคนโทรมาให้ฉันเรียกหลินเฟิงมา นี่คือท่าทีการต้อนรับของท่านงั้นหรือ ขอโทษด้วย เราไม่ยุ่งแล้ว"
"หลินเฟิง เราไปกันเถอะ"
นางดึงแขนหลินเฟิงแล้วหันหลังจะเดินออกไป
เห็นนางปกป้องหลินเฟิงขนาดนั้น โจวจื้อหยวนโกรธจนแทบพ่นเลือดออกมา ปากไม่หยุดตะโกน: "หมู่นรก! พวกแกเป็นหมู่นรกคู่หนึ่ง!"
พรึ่บ
ชายชุดดำหลายนายตรงเข้าขวางทางหลินเฟิงและฮันชิงอวี่
"คุณลุงโจว นี่หมายความว่ายังไงกันคะ?" ฮันชิงอวี่ทำหน้าบึ้งลง
นางเสียใจจริงๆ ที่พาหลินเฟิงมาด้วย ดูท่าตระกูลโจวเตรียมการไว้พร้อมแล้ว
"โอ้ย ชิงอวี่ ขอโทษจริงๆ นะ จื้อหยวนมันก็ทรมานเกินไปจนสมองไม่ดีไปหน่อย ขอเธอเห็นใจด้วยเถอะนะ"
"น้องชายหลินก็เช่นกัน ขอโทษพวกเธอด้วย ผมขอโทษแทนลูกชาย ผมเชิญพวกเธอมาด้วยความจริงใจ ถ้าพวกเธอรักษาจื้อหยวนหาย ผมจะตอบแทนอย่างงาม คำพูดของผมรับประกันได้เสมอ"