“ไม่กล้าไม่กล้า ผมไม่ได้มาหาหวังต้าเป่า มาหาพี่ใหญ่ต่างหาก”
จางต้าชุนก้มหัวคำนับ ยื่นบุหรี่มวนหนึ่งส่งให้
หลินเฟิงเห็นอย่างนั้น ก็คว้าทั้งซองไป ยิ้มแล้วพูดว่า “สูบหัวจื่อกันเลยเชียว แกอยู่ดีกินดีไม่เบานะ”
จางต้าชุนมุมปากกระตุก
ปกติเขาจะไปกล้าสูบบุหรี่แพงๆ แบบนั้นได้ยังไง ไอ้นี่ไม่ใช่ซื้อมาเพื่อทำทีเป็นว่าตัวเองรวยเหรอ ตัวเองยังไม่ได้สูบกี่มวนเลย กลับตกเป็นของหลินเฟิงหมด
แต่ไม่เป็นไร
เงินแค่นี้เอง
“ว่าเถอะ หาฉันมีอะไร” หลินเฟิงเก็บบุหรี่เข้ากระเป๋า พูดเสียงเรียบ
“ก็เรื่องครั้งก่อนที่ผมเชื่อคำพูดของไอ้หวังต้าเป่าหมอนั่น แล้วไปมีเรื่องกับพี่ใหญ่ไงครับ ผมตั้งใจมาขอโทษ...”
คำว่า “ขอโทษ” ติดอยู่ที่ปลายลิ้น กลืนลงไปครึ่งคำแล้วพูดต่อว่า “...ขอโทษเป็นการส่วนตัว” จางต้าชุนยิ้มอย่างประจบประแจง
ขอโทษ?
ไปนรกเหอะ
หน้าตาแกแบบนี้ ถ้าไม่แก้แค้นก็เรียกได้ว่าเป็นคนดีแล้วล่ะ
หลินเฟิงด่าในใจ แล้วพูดว่า “พอได้ ฉันรับคำขอโทษของแกแล้ว ไปได้”
พูดจบ หลินเฟิงก็จะไป
จางต้าชุนรีบดึงแฮนด์รถไว้ ลูกน้องสองสามคนก็ช่วยกันจับรถสามล้อไว้
พูดเล่นอะไรกัน
เรื่องสำคัญยังไม่ได้พูดเลย ถ้าปล่อยให้หลินเฟิงไปอย่างนี้ เขาก็รอมาเปล่าประโยชน์สิ
“ยังไง ยังอยากหาเรื่องอีกเหรอ ขาไม่เจ็บแล้วใช่ไหม” หลินเฟิงพูดเสียงเย็น
“เปล่าๆ พี่ใหญ่ผมไม่ได้คิดจะหาเรื่องครับ ผมแค่อยากบอกว่าผมจัดโต๊ะไว้แล้ว อยากเชิญพี่ใหญ่ไปกินข้าวสักมื้อ เราเจอกันก็ถือว่าเป็นเพื่อนกันได้ และถ้าพี่ใหญ่ไม่ไป ผมก็เตรียมการมาฟรีสิครับ”