"คุณจะจ่ายเท่าไหร่?"
หลินเฟิงเห็นว่าเขายืดหยุ่นได้ ก็ไม่ได้กลั่นแกล้งอะไร เพียงแต่เอ่ยอย่างเรียบเฉย
ซุนไห่หยางรีบยืดตัวขึ้น พูดอย่างมีเงินทองมากมาย "หนึ่งแสนห้า ฉันให้หนึ่งแสนห้า!"
ได้ยินดังนั้น หานหยุนเซิ่งก็ตะลึง รู้อยู่ว่าซุนไห่หยางสัญญากับเขาไว้สองแสน แต่พอมาถึงหลินเฟิงกลับลดไปห้าหมื่น
เขารู้ได้ทันทีว่าซุนไห่หยางเห็นว่าหลินเฟิงยังหนุ่ม จึงตั้งใจลดเงินลง เขาก็ไม่ได้ทัก เพียงอยากดูว่าหลินเฟิงจะจัดการยังไง
"สามแสน" หลินเฟิงพูดเรียบเฉย
"หา? ขึ้นราคาโหดเกินไปแล้วมั้ง?" ซุนไห่หยางเริ่มฉุน
เขามีเงิน แต่เงินก็ไม่ได้ร่วงมาจากฟ้า
"งั้นก็สามแสนห้า จะเอาก็เอา ไม่เอาก็แล้วไป" หลินเฟิงพูดอย่างไม่แยแส
ตอนนี้โสมป่าเป็นของหายาก ต่อให้เป็นต้นนี้ที่อายุยังไม่มากพอ ถึงตอนที่อายุครบร้อยปี ราคาคงทวีคูณหลายเท่า
ไม่ต้องพูดถึงสามแสน ต่อให้สามล้านก็มีคนแย่งกันซื้อ
"สามแสนก็สามแสน ได้ป่ะพี่ ขอร้องละ"
ซุนไห่หยางมองออกว่าหลินเฟิงถึงจะหนุ่มแต่ไม่ใช่คนง่าย ๆ เขาเริ่มเสียใจ ถ้ารู้ตั้งแต่แรกก็ไม่ควรกดราคาให้ต่ำตั้งแต่แรก
เขาไม่กล้าไม่ตกลง เพราะกว่าจะได้ต้นนี้มา เอาไปเป็นของขวัญรับรองมีหน้ามีตาแน่นอน
"ได้ สามแสนก็สามแสน"
หลินเฟิงตกลง
ซุนไห่หยางกลัวหลินเฟิงจะเปลี่ยนใจ รีบโอนเงินให้ทันที แล้วห่อโสมอย่างระมัดระวัง รีบเดินจากไปอย่างเร่งรีบ