"เธอหมายความว่ายังไง?"
รอยยิ้มของจ้าวตงฉีแห้งกรัง
เขาคิดว่ากลับมาขอโทษลดตัวลงสักหน่อย ยังพอจะกลับมาสานสัมพันธ์กับสวี่หวานชิงได้อีก ในความทรงจำของเขา สวี่หวานชิงเป็นคนใจอ่อน ครั้งก่อนที่เขาทำให้เธอโกรธ แค่เอาใจสักหน่อยเธอก็กลับมาอารมณ์ดีได้อีก
แต่ครั้งนี้ เขารู้สึกว่าเขาคิดผิด
คนตรงหน้ายังเป็นสวี่หวานชิงคนนั้น แต่เขากลับรู้สึกว่าเธอดูแปลกไป
"ก็แค่ความหมายตรงตัว เมื่อก่อนนายวิ่งมาบอกให้ฉันปิดร้าน ฉันไม่ยอมนายก็จะถอนหมั้น ฉันทำตามที่นายขอ สินสอดก็คืนให้หมดแล้ว"
"ตอนนี้นายวิ่งกลับมาจะฟื้นฟูหมั้น พูดไม่หยุดปาก ไม่ใช่เพราะเห็นว่าร้านจุ้ยเซียนโหลวเริ่มมีกำไรหรอกเหรอ... อ้อ ไม่ใช่แค่มีกำไร แต่ธุรกิจมันบูมเริ่มทำเงินแล้ว นายเลยตาลุก"
"สิ่งที่ต้องการไม่ใช่การแต่งงาน แต่เล็งร้านจุ้ยเซียนโหลวที่ทำเงินได้ต่างหาก นายคิดว่าฉันจะยอมไหม?"
สวี่หวานชิงกอดอกพูดอย่างมีเหตุมีผล
ทุกคำพูดของเธอราวกับค้อนทุบลงบนหัวใจของจ้าวตงฉี เขาหน้าซีดเผือดสลับเขียว: "ไม่ใช่ เธอเข้าใจผิด หวานชิงผมรักเธอ ในใจผมมีแต่เธอ ไม่มีร้านจุ้ยเซียนโหลวอะไรนั่น ผมแค่อยากแต่งงานกับเธอ..."
เขาพยายามอธิบาย และเอื้อมมือจะไปจับมือสวี่หวานชิง
สวี่หวานชิงหลบไปด้านหลัง ทำให้เขาคว้าจับอากาศ
คำพูดที่เหลือหยุดชะงัก จ้าวตงฉีตะลึงไปครู่หนึ่ง จู่ ๆ ก็คุกเข่าลงตรงหน้าสวี่หวานชิง ยกมือตบหน้าตัวเอง: "หวานชิงผมผิดไปแล้ว ขอเธอเห็นแก่ความรักหลายปีของเรา ให้อภัยผมครั้งนี้เถอะ"