"จริงเหรอ?"
อู๋ชุนเยียนหยุดฝีเท้าลง
หล่อนไม่อยากกลับไปแต่งงานใหม่ และไม่อยากมีลูก แต่ประจำเดือนในแต่ละเดือนกลับทรมานหล่อนแทบเอาชีวิตไม่รอด เจ็บปวดเกินไปจริงๆ
"อืม แน่นอนสิ" หลินเฟิงพยักหน้า
"งั้น...งั้นหาเวลาสักทีเถอะ ไว้ฉันจะโทรหานายเอง"
ครั้งนี้อู๋ชุนเยียนไม่ลังเลอีก ถ้าไม่ใช่เพราะหล่อนยังมีธุระจริงๆ ตอนนี้ก็จะให้หลินเฟิงช่วยรักษาทันทีแล้ว แต่หล่อนต้องไปจริงๆ
สวี่หวานชิงพาหล่อนลงไปข้างล่าง มองดูหล่อนขับรถออกไปจนลับตา แล้วก็ต่อยหลินเฟิงเบาๆ "เก่งนี่หลินเฟิง ไม่คิดว่าฝีมือแพทย์นายจะเก่งขนาดนี้ ตอนนี้ไม่มีใครกวนแล้ว นายยังไม่สบายอยู่ไหม? ให้ฉันช่วยไหม?"
"ไม่เป็นไรแล้ว ฉันไปก่อนนะ"
หลินเฟิงเห็นของถูกขนลงหมดแล้ว ก็กระโดดขึ้นรถสามล้อวิ่งปึงปัง
"เจ้าบ้านี่ ปล่อยของดีๆ ให้ฟรีๆ กลับไม่เอา ไว้ดูเถอะ คราวหน้าฉันจะจัดการนายให้ได้"
สวี่หวานชิงจ้องมองแผ่นหลังของเขา และตัดสินใจในใจ
หล่อนพบว่าหลินเฟิงคือสมบัติชิ้นหนึ่ง ถ้าไม่ใช่เพราะสมองไม่ดี คงถูกคนชิงไปนานแล้ว หล่อนต้องลงมือก่อน
ถ้าเป็นแบบนั้น ต่อไปพอหลินเฟิงหายดีแล้ว เขาก็จะเป็นคนของหล่อน!
ฮึ่ม!
ไม่มีทางปล่อยให้เขาหนีไปจากกำมือหล่อนได้!
อีกด้านหนึ่ง หลินเฟิงออกจากจุ้ยเยว่โหลวแล้วไม่ได้รีบกลับหมู่บ้าน แต่เดินเล่นไปเรื่อยในเมือง