ด้านหน้ามีคนขายผัก หลายคนนั่งยองๆ กำลังเลือกดูของกันอยู่
ส่วนเด็กหนุ่มหัวตื๊อคนหนึ่งเดินระเร่ไปด้านหลัง พอไม่มีใครสังเกต มือของเขาก็เอื้อมไปคว้าโทรศัพท์ครึ่งเครื่องที่โผล่ออกจากกระเป๋าของแม่บ้านวัยกลางคนคนหนึ่ง
แม่บ้านคนนั้นมัวแต่เลือกของ ไม่รู้สึกตัวเลยแม้แต่น้อย
โอ๊ย
ขโมย
หลินเฟิงรู้สึกแปลกใจไม่น้อย
เขาเดินเล่นมาได้สิบนาที กลับมาเจอเรื่องแบบนี้เข้า
ถ้าเป็นเมื่อก่อน หลินเฟิงอาจต้องคิดก่อนว่าควรจัดการหรือไม่ แต่ตอนนี้ ในเมื่อเจอเข้าแล้ว เขาแทบไม่ลังเลเลยแม้แต่วินาทีเดียว ก้าวยาวๆ ตรงเข้าไปทันที
เจ้าหัวตื๊อสีหน้ายิ้มกริ่ม พอดีดึงโทรศัพท์ออกมาได้แล้ว
ปั้ง!
หลินเฟิงเตะจนมันกระเด็นปลิวออกไป
โทรศัพท์ร่วงลงพื้น
"โอ๊ย โอ๊ย"
เจ้าหัวตื๊อนอนร้องโอ๊ยไม่หยุด สมองยังมึนงง ยังไม่ทันรู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้น
"เป็นอะไรไป?"
"มีคนทะเลาะกัน!"
ผู้คนรอบข้างพากันหันมามอง
พวกคนซื้อผ้าเสียวสยองไปตามๆ กัน ไม่เหลียวแลการเลือกของแล้ว รีบวิ่งหนี
"ป้าครับ โทรศัพท์ของคุณป้า ไอ้หนูนั่นเพิ่งล้วงออกมาจากกระเป๋าป้า" หลินเฟิงเตือนแม่บ้านวัยกลางคนคนนั้น
ฝ่ายหลังก้มลงไปดู ก็ใช่โทรศัพท์ของตัวเองจริงๆ
"โอ๊ย! ไอ้ขโมย! กลางวันแสกๆ ไม่ทำเรื่องดีๆ ระวังวันหลังมีลูกตายทั้งกลม!"
แม่บ้านวัยกลางคนเก็บโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วชี้หน้าเจ้าหัวตื๊อด่าไม่ยั้ง ยังอยากจะเข้าไปถีบอีกสองที