"ยานี้ใช้ได้ผลหรือเปล่า?"
เสียงหนึ่งดังขึ้นอย่างแผ่วเบา
"บ้าเอ๊ย!"
หวังต้าเป่าราวกับแมวถูกเหยียบหาง ขนลุกซู่กระโดดขึ้นทันที: "ใคร?!"
ในบ้านมีเขาคนเดียว จู่ๆ มีคนอื่นพูดขึ้นมา กลางดึกอีกต่างหาก ใครจะไม่ตกใจกันเล่า และเมื่อเขามองเห็นคนพูด ก็ยิ่งตกใจสุดขีด: "คนโง่! แกเข้ามาได้ยังไง?"
ทั้ง ๆ ที่ตัวเองปิดประตูไปเรียบร้อยแล้วชัด ๆ นี่นา
"ก็เดินเข้ามาสิ" หลินเฟิงยิ้มเผยฟันขาว ท่าทางใจดีมาก
เฮ้ย! แกกล้ายังมาหาฉันอีก ไม่กลัวฉันจะจัดการให้ตายหรือไง!
หวังต้าเป่าคว้าท่อเหล็กเส้นหนึ่งขึ้นมา ชี้ไปที่หลินเฟิงพร้อมหัวเราะอย่างดุร้าย
ก่อนหน้านี้สู้หลินเฟิงไม่ได้ก็เพราะไม่มีอาวุธ แต่ตอนนี้ท่อเหล็กอยู่ในมือ ใครก็สู้ไม่ได้ เขาไม่เชื่อว่าจะจัดการหลินเฟิงไม่ได้อีก
"ถ้ากลัว ก็คงไม่มา" รอยยิ้มของหลินเฟิงเยือกเย็นลง
"แก..." หวังต้าเป่ากำลังจะลงมือ แต่จู่ๆ ก็ทำหน้าตกใจ "คนโง่ แก...หัวสมองกลับดีแล้วเหรอ?"
ในที่สุดเขาก็รู้สึกถึงความผิดปกติ
ก่อนหน้านี้หลินเฟิงพูดจาโง่ๆ ท่าทางก็ซื่อบื้อ แต่ตอนนี้หลินเฟิงทั้งพูดและแสดงสีหน้าเหมือนคนปกติทั่วไป
"เห็นออกแล้ว นี่ตาแกก็ไม่ได้บอดนิ" หลินเฟิงหัวเราะเย็นอีกครั้ง
แกหายเมื่อไหร่?
หวังต้าเป่ากลืนน้ำลาย
"ตอนแรกที่ตีแกก็หายแล้ว ดีใจไหมล่ะ แปลกใจไหม?" หลินเฟิงพูดหยอกล้อ