หวงฮั่นเหลียงพลิกเก้าอี้กลับด้านแล้วนั่งคร่อม มือพาดอยู่บนพนักเก้าอี้
“เรื่องนี้คุณทำไม่ถูกจริง ๆ หลายปีมานี้เสี่ยวหงคงลำบากมาก ผู้หญิงกลัวที่สุดก็เรื่องถูกคนปล่อยข่าวลือใส่ร้าย เมื่อก่อนในหมู่บ้านมีผู้หญิงตั้งกี่คนที่ต้องฆ่าตัวตายเพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์เพราะเรื่องแบบนี้”
หลี่เชาได้ยินดังนั้น แผ่นหลังก็ชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น เขาไม่กล้าคิดเลยว่าถ้าคราวนี้ไม่ได้กลับบ้านเกิด เจี่ยเสี่ยวหงจะต้องเจอกับอะไรบ้าง
หรือว่าพอเขาปลดประจำการกลับมา ภรรยาก็ไม่อยู่แล้ว?
“พี่สะใภ้ คุณว่าผมต้องทำยังไง เสี่ยวหงถึงจะยอมให้อภัยผม?” หลี่เชาขอความช่วยเหลือจากเฉียวอัน
ผู้หญิงย่อมเข้าใจผู้หญิงด้วยกันดีที่สุด พี่สะใภ้ต้องรู้แน่
“ให้ผมทำอะไรผมก็ยอม ผมขาดเสี่ยวหงไม่ได้ ผมชอบเธอตั้งแต่แรกเห็น ผมไม่อยากหย่ากับเธอ ผมอยู่ไม่ได้จริง ๆ ถ้าไม่มีเธอ”
หลี่เชาพูดไปพูดมา น้ำตาก็ไหลออกมาเสียอย่างนั้น
เฉียวอันตบไหล่เขาเบา ๆ “แค่คุณมีท่าทีแบบนี้ก็พอแล้ว”
“ผู้ชายไม่ต้องห่วงศักดิ์ศรีเวลาอยู่ต่อหน้าภรรยา พวกคุณเป็นคนที่สนิทกันที่สุด เสื้อผ้าของเสี่ยวหงขาดจนเป็นแบบนั้น เราไปซื้อเสื้อผ้าสำเร็จรูปให้เธอสักสองชุดก่อนเถอะ”
“ตอนบ่ายคุณไม่ต้องไปสถานีรถไฟกับพวกเรา ไม่ว่าจะร้องไห้หรือคุกเข่าก็ทำไป ปลอบเธอให้ดี ต่อให้เธอด่าหรือตีคุณ คุณก็ต้องยอมรับไว้”
“เข้าใจแล้วครับ เข้าใจแล้วครับ ผมจะไม่ตีตอบ ไม่เถียงกลับแน่นอน” หลี่เชาพยักหน้ารัว ๆ
“เสี่ยวหงเป็นผู้หญิงที่ดี สมควรได้รับความไว้วางใจจากคุณ อย่าทำให้ฉันผิดหวังเด็ดขาด” เฉียวอันพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง