“ที่ดินในเขตหมู่บ้านผืนนี้ ต่อให้ฉันยกคืนให้กองผลิต ก็ไม่มีทางยกให้พวกคุณ!” หลี่เชาตะโกนด้วยความโกรธ
“ฉันไว้ใจพวกคุณขนาดนี้ แต่พวกคุณกลับคิดแต่จะหาทางหลอกฉัน ถ้าคราวนี้ฉันไม่ได้แวะกลับบ้านเกิดมาดู เมียฉันคงโดนพวกคุณรังแกจนตาย!”
หลี่เชาก้าวเข้าไปสองก้าว ก่อนจะดึงเจี่ยเสี่ยวหงเข้ามาหา
แต่เจี่ยเสี่ยวหงกลับสะบัดมือเขาออก
ในใจเธอเต็มไปด้วยความอัดอั้น แม้ตอนนี้หลี่เชาจะสำนึกได้แล้ว แต่เธอก็ยังรู้สึกไม่สบายใจ
เฉียวอันเห็นทุกอย่างอยู่ในสายตา เธอเข้าใจเจี่ยเสี่ยวหงดี จึงเดินเข้าไปยืนข้างเธอ
“เชื่อฉันนะ ได้ไหม”
เจี่ยเสี่ยวหงหันมามองเฉียวอัน ขอบตาแดงก่ำอีกครั้ง “ค่ะ”
“หลี่เชา เรื่องทุกอย่างกระจ่างแล้ว ตอนนี้คุณไปที่กองผลิตเดี๋ยวนี้ แล้วพูดเรื่องที่ดินในเขตหมู่บ้านให้ชัดเจน ที่ดินเป็นของใครก็เป็นของคนนั้น ต้องให้ทุกคนรู้ว่าคุณไม่ยอมให้พี่ชายกับพี่สะใภ้ยึดที่ดินของคุณไป”
เฉียวอันจับมือเจี่ยเสี่ยวหงไว้ “อีกอย่าง วันนี้เมียคุณไปกับฉันก่อน ไปพักที่เมืองหลวงมณฑลสักสองสามวัน แล้วค่อยคิดกันว่าจะทำอย่างไรต่อ”
“พี่สะใภ้ ผมจะทำตามที่พี่บอกทุกอย่าง” หลี่เชาเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะเดินตรงไปยังกองผลิตโดยไม่พูดอะไรอีก
เมื่อหลี่เฟยกับหวังชิวผิงเห็นดังนั้น ก็รีบวิ่งตามออกไป
“ที่บ้านมีสัมภาระอะไรที่ต้องเอาไปด้วยไหม” เฉียวอันถามเสียงอ่อนโยน “ช่วงนี้เธอคงไม่ได้กลับมาพักที่นี่แล้ว”
“เอ๊ะ?” เจี่ยเสี่ยวหงงุนงง “แล้ว...แล้วฉันจะไปอยู่ที่ไหน หลี่เชาไม่ใช่นายทหาร ฉันไม่มีสิทธิ์ตามสามีไปรับราชการทหาร หลังจากนี้เขาก็ต้องกลับมาหมู่บ้านไป๋ฉือ แล้วตอนนั้น...”