ฮั่วจี้วิ๋นขี่จักรยานเข้าประตูโรงพยาบาล ก็เห็นเฉียวอันกับเจิงฝูชุ่นกำลังเผชิญหน้ากัน บรรยากาศระหว่างทั้งคู่ตึงเครียดราวกับพร้อมระเบิด
เขาโยนจักรยานทิ้งไว้ข้างทาง แล้ววิ่งเข้ามาขวางระหว่างเฉียวอันกับเจิงฝูชุ่น
“เจิงฝูชุ่น ฉันเตือนแกแล้ว นี่คือภรรยาของฉัน ถ้าแกกล้าแตะต้องเธอแม้แต่นิดเดียว ฉันจะจัดการแกให้หมดสภาพ!” น้ำเสียงของฮั่วจี้วิ๋นต่ำลึก แววตาดุดันราวกับจะฆ่าคนได้
เฉียวอันแค่นเสียงเย็นชา ก่อนหิ้วกระติกน้ำร้อนเดินไปที่ห้องต้มน้ำ
เมื่อตักน้ำเสร็จ เธอก็เรียกฮั่วจี้วิ๋น “ตามฉันขึ้นไปส่งน้ำให้เสี่ยวอวิ๋น แล้วเราค่อยกลับบ้านกัน”
“ได้ครับ”
ฮั่วจี้วิ๋นตวัดสายตาเย็นชาใส่เจิงฝูชุ่น ก่อนเดินตามเฉียวอันเข้าไปในอาคารผู้ป่วยใน
เจิงฝูชุ่นถึงได้สติกลับมา เซี่ยเสี่ยวอวิ๋นไม่เป็นอะไร!
เมื่อได้สติ เขาก็รีบวิ่งตามไปด้วย
ในห้องผู้ป่วย เซี่ยเสี่ยวอวิ๋นกำลังเดินไปมาอยู่บนพื้น หมอบอกว่าหลังผ่าคลอดควรเดินให้มากหน่อย
ได้ยินเสียงเปิดประตู เธอก็พูดขึ้นลอย ๆ ว่า “เฉียวอัน ดึกแล้ว พวกเรารีบกลับกันเถอะ...”
เซี่ยเสี่ยวอวิ๋นหันไป ก็เห็นเฉียวอันกับฮั่วจี้วิ๋นที่สีหน้าไม่สู้ดี โดยมีเจิงฝูชุ่นยืนอยู่ด้านหลัง
เมื่อเจิงฝูชุ่นเห็นภรรยายืนอยู่ตรงหน้าอย่างปลอดภัยดี ดวงตาก็ร้อนผ่าวจนแทบกลั้นน้ำตาไม่อยู่
“ที่รัก...ที่รักไม่เป็นอะไรใช่ไหม? คุณไม่เป็นอะไร!”
เขาเบียดผ่านระหว่างเฉียวอันกับฮั่วจี้วิ๋นเข้าไป วางมือทั้งสองข้างบนไหล่เซี่ยเสี่ยวอวิ๋นแน่น แล้วกวาดตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า
เซี่ยเสี่ยวอวิ๋นขมวดคิ้ว “เบา ๆ หน่อย แผลผ่าตัดฉันยังไม่หายดี”