เฉียวอันโน้มตัวไปข้างหน้า “วิศวกรใหญ่เจ้า ตัวติดตั้งรางเป็นยังไงบ้าง? ฉันยังหวังพึ่งมันหาเงินซื้อรถยนต์สักคันอยู่เลย”
รอยยิ้มของเจ้าเจิ้นกางกว้างขึ้นกว่าเดิม “ทำตามแบบแปลนของคุณเสร็จแล้วสองชิ้น ผลลัพธ์ดีมาก!”
“ผมรอคุณกลับมาอยู่เลย จะได้ตรวจสอบเป็นครั้งสุดท้าย ถ้าไม่มีปัญหา เลขานุการอวี๋ก็จะรายงานขึ้นไปยังเมืองหลวงมณฑล ให้พวกเขาได้เห็นฝีมือของโรงงานเครื่องจักรกลเมืองจินฉุ่ยของเรา”
“ไม่สิ ต้องให้พวกเขาเห็นฝีมือของคุณต่างหาก”
“วางใจเถอะ รถยนต์ยังไงก็ต้องหามาให้คุณได้”
ตอนนี้เจ้าเจิ้นกางมองเฉียวอันราวกับมองก้อนทองคำที่ส่องประกาย อยากซ่อนเธอไว้ในโรงงานเครื่องจักรกล ไม่ให้เธอออกไปไหนเลย
เฉียวอันนัดเวลาไว้ช่วงบ่ายแล้ว จึงขี่จักรยานไปสถานีตำรวจ
ไม่ได้มาสถานีตำรวจอยู่นาน พอเพิ่งก้าวเข้าประตูมาก็เจอเฮอฮัวพอดี
“โธ่เอ๊ย! เฉียวอัน ในที่สุดคุณก็กลับมาเสียที คุณคงไม่รู้หรอกว่าครึ่งเดือนมานี้พวกเราคิดถึงคุณแค่ไหน”
ตำรวจสองสามคนที่เดินผ่านเห็นเฉียวอันก็พากันเข้ามาหา “ผู้อำนวยการเฮ้อพูดถูกแล้ว ช่วงนี้พวกเรากินข้าวไม่ลงเลย วันก่อนฉันยังแอบไปซื้อบะหมี่ราดซอสที่โรงอาหารโรงงานเครื่องจักรกลมากินด้วย”
“ไม่ต้องพูดถึงเลย อาหารที่ทำขายตรงสองช่องของคุณอร่อยจริง ๆ”
เฉียวอันเกาหัวอย่างเขินอาย
ถ้าแค่ไปสอบ ลาสามวันก็พอแล้ว แต่ที่ลาครึ่งเดือนก็เพราะต้องหาเงินนี่นา
เฉียวอันยกมือขึ้น เฮอฮัวกับคนอื่น ๆ จึงสังเกตเห็นว่าเธอหิ้วถุงใบใหญ่หลายใบอยู่
“ฉันไปผิงจิงมานี่คะ นี่เป็นของฝากที่ซื้อมาให้ทุกคน เอาไปแบ่งกันในห้องทำงานเถอะค่ะ”
พูดจบเธอก็ยัดถุงใส่มือพวกตำรวจ