เจ้าเจิ้นกางยิ้มกว้างอย่างตื่นเต้น “ฉันจะพาคุณไปดูตัวติดตั้งราง มันทำงานได้ตามปกติมาสองวันแล้ว ถ้าคุณดูแล้วเห็นว่าไม่มีปัญหาอะไร พรุ่งนี้ฉันจะรายงานขึ้นไปที่เมืองหลวงมณฑล”
“ได้เลย” ในหัวของเฉียวอันมีแต่เรื่องรถยนต์ เธอจึงเดินเร็วขึ้นไม่น้อย
พอมาถึงโรงงานเครื่องจักรกล เจ้าเจิ้นกางก็พาเฉียวอันไปดูตัวติดตั้งราง
เธอยืนสังเกตอยู่ข้าง ๆ เป็นเวลานาน จากนั้นเธอก็พูด ส่วนเจ้าเจิ้นกางก็ก้มหน้าจด
ช่างฝีมือระดับสูงอย่างฉีกว๋อเฉียงและคนอื่น ๆ ยืนฟังอยู่ข้าง ๆ ถือโอกาสเพิ่มพูนความรู้ไปด้วย
“หัวหน้าวิศวกรเจ้า ปรับตามที่ฉันบอกอีกหน่อย แล้วทดลองอีกสองวัน ก็รายงานขึ้นไปที่เมืองหลวงมณฑลได้แล้ว”
เจ้าเจิ้นกางมองสิ่งที่จดไว้ในสมุดบันทึก พลางพยักหน้าเป็นระยะ
“ได้ ปรับอีกไม่มาก คืนนี้พวกเราทำงานล่วงเวลากัน พรุ่งนี้เช้าก็ทดลองใหม่ได้แล้ว”
“หัวหน้าวิศวกรเจ้า พวกคุณอย่าทุ่มเทกันเกินไปนักสิ เดี๋ยวร่างกายจะทรุดอีก”
เจ้าเจิ้นกางยิ้ม “ไม่เป็นไร ฉันทนไหว คำสั่งซื้อจากกองทัพล็อตนี้สำคัญกว่าอะไรทั้งนั้น”
เฉียวอันรู้ว่าห้ามเขาไม่ได้ จึงไม่พูดอะไรต่อ
ออกจากโรงงานเครื่องจักรกลแล้ว เธอก็ไปหวานหมู่บ้านตระกูลต้ง
เธอหาคนเช่ารถเข็นสามคันก่อน แล้วให้พวกเขาเอารถเข็นไปจอดไว้ในตรอกแห่งหนึ่งนอกหวานหมู่บ้านตระกูลต้ง
เมื่อเห็นว่ารอบ ๆ ไม่มีใคร เฉียวอันก็หยิบเสื้อผ้าที่เหลือทั้งหมดในถุงมิติออกมา กองไว้บนรถเข็น
พอเดินออกจากตรอก เธอก็เห็นฟงซานเฉียงถือขวดแก้วไปซื้อซีอิ๊วพอดี
“ซานเฉียง!”
“พี่ใหญ่? มาแล้วทำไมไม่เข้าไปที่บ้านล่ะ” ฟงซานเฉียงเดินเข้ามาหา
“เสื้อผ้าที่ฉันส่งกลับมาถึงแล้ว พวกคนงานมีธุระด่วนเลยกลับไปสถานีรถไฟก่อน คุณพาพวกน้อง ๆ ออกมาช่วยขนเสื้อผ้าหน่อย”