“เป็นไปไม่ได้ ผู้หญิงจะเขียนหนังสือแบบนี้ได้ยังไง? พวกเธอไม่ถนัดวิชาวิทยาศาสตร์อยู่แล้ว ปีนี้ในการสอบเข้ามหาวิทยาลัย คณะวิศวกรรมเครื่องกลของโรงเรียนเราไม่มีผู้หญิงสักคน”
เฉียวอันหันไปมองพอดี เห็นคนที่พูดกำลังถือหนังสือเล่มหนึ่งอยู่ในมือ
ชื่อหนังสือคือ 《คู่มือศึกษาเครื่องจักรกลกลไล》
ผู้แต่งก็คือเฉียวอัน
เธอเลิกคิ้วเล็กน้อย เผยรอยยิ้มที่แทบสังเกตไม่เห็น
เจ้าเจิ้นกางไม่ได้โกหก เขานำเอกสารที่เธอเขียนไปเรียบเรียงและตีพิมพ์ออกมาจริง ๆ
ตีพิมพ์ก็ดีเหมือนกัน สิ่งที่เธอเขียนล้วนเป็นความรู้ที่ใช้ได้จริง ความรู้เหล่านี้จะช่วยพัฒนาวิศวกรรมเครื่องกลของประเทศเซี่ยได้มาก
เธอไม่รังเกียจที่จะให้คนอื่นได้เห็นมันมากขึ้น
ตอนกลางคืนพวกเขาขึ้นรถไฟ แล้วหลับไปท่ามกลางเสียงคำรามของเครื่องยนต์
คราวนี้เฉียวอันหยิบของกินออกจากกระเป๋าไม่ได้อีกแล้ว ต่อให้หวงฮั่นเหลียงกับหลี่เชาจะซื่อบื้อแค่ไหน ก็คงสังเกตเห็นความผิดปกติ
ก่อนขึ้นรถ เฉียวอันซื้อเนื้อย่างและขนมแป้งทอดเค็มที่ทำในเมืองกวงอวิ๋นมาไม่น้อย
วันรุ่งขึ้นพอกินหมดแล้ว จนหมดหนทางจริง ๆ ถึงได้กินข้าวกล่องไปสองมื้อ
วันที่เฉียวอันเดินทางถึงเมืองอามู่ถู ฮั่วจี้วิ๋นก็ขับรถมารอที่สถานีรถไฟแต่เช้า
ด้านหลังเขามีรถบรรทุกทหารสองคันกับทหารหนุ่มหลายสิบคน
เฉียวอันโทรศัพท์แจ้งเขาไปแล้วว่าจะให้พวกเขามารับสินค้า
การขนส่งด้วยขบวนรถทหารด่วนต้องผ่านการตรวจสอบ จึงช้ากว่ารถไฟที่เฉียวอันนั่งมาหนึ่งชั่วโมง
เฉียวอันเดินออกจากทางออกสถานี แวบเดียวก็เห็นร่างสูงสง่าท่ามกลางฝูงชน