เฉียวอันรู้ดีว่าฮั่วจี้วิ๋นเป็นคนใจร้อน แต่ไม่คิดว่าเขาจะลงมือเร็วขนาดนี้
เช้าวันรุ่งขึ้น ฮั่วจี้วิ๋นก็มาพร้อมรถบรรทุกอิฐหนึ่งคันและทหารอีกหกนาย
จู่ ๆ ก็มีทหารจำนวนมากกรูกันเข้ามาในสวนสตูดิโอทหาร ทุกคนเลยคิดว่ามีครอบครัวทหารย้ายเข้ามาอีกแล้ว
พอถามไถ่กันไปมา ถึงได้รู้ว่าบ้านของฮั่วจี้วิ๋นกำลังจะก่อห้องน้ำ
ชั่วขณะนั้น เรื่องที่ฮั่วจี้วิ๋นรักเมียก็แพร่กระจายจากปากต่อปาก จนรู้กันทั่ว
เมื่อหลินว่านได้ยิน ในใจก็รู้สึกไม่สบอารมณ์อย่างยิ่ง
นับตั้งแต่ฮั่วจี้วิ๋นกลับไปที่หน่วย หลายเดือนมานี้เขาไม่เคยให้เงินเธอสักแดงเดียวก็ว่าแย่แล้ว แม้แต่กับฟ่านเทาก็ไม่เคยมีสีหน้าดี ๆ ให้
ไม่ว่าฟ่านเทาจะเรียก “พ่อฮั่ว” ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ฮั่วจี้วิ๋นก็ไม่แยแสเขาเลย
แถมยังบอกต่อไปให้เรียกเขาว่าลุง ไม่ต้องเรียก “พ่อฮั่ว” อีก
ตอนนี้เฉียวอันมาแล้ว ในสายตาฮั่วจี้วิ๋นก็ยิ่งไม่มีแม่ลูกคู่นี้อยู่
ตอนนี้ถึงกับก่อห้องน้ำให้เฉียวอันอีกงั้นหรือ?
“พวกเธอดูสิ ทำตัวไม่รู้จักอายเลย ในเขตบ้านพักของเรามีครอบครัวทหารตั้งมากมาย มีใครเอาแต่ใจเหมือนเฉียวอันบ้าง? เป็นคุณหนูตระกูลสูงศักดิ์หรือไง ถึงให้ผู้ชายกลับบ้านมาก่อห้องน้ำให้ ไม่อายบ้างหรือไง” กัวไช่เฟิ่งเคี้ยวเมล็ดแตงโม พลางพูดด้วยน้ำเสียงเสียดสี
“เอาน่า คนหนึ่งยอมตี อีกคนก็ยอมโดน ใครไม่รู้บ้างว่านายพันเอกฮั่วดื่มเหล้าแล้วปากพล่อย เรื่องที่สองคนนั้นทำกันช่วงตรุษจีน พอลองนับเดือนดูก็ท้องได้มากสุดแค่สี่เดือน แต่ดูท้องเธอสิ ยังไงก็ดูเหมือนหกเดือนกว่าแล้ว” ฉือม่านนั่งไขว่ห้าง ถ่มเปลือกเมล็ดแตงโมลงพื้น