ห้องโถงใหญ่ของศาลากลางนั้นกว้างขวาง แต่คนที่อยู่ในห้องโถงล้วนเป็นคนกระจอก เป็นข้าราชการระดับกลางของศาลากลาง พ่อค้าที่มีฐานะพอสมควร และชาวญี่ปุ่นโพ้นทะเลที่พอมีหัวนอนปลายเท้าในเขตเช่าญี่ปุ่น
คนใหญ่คนโตจริง ๆ ล้วนอยู่ในห้องดอกไม้ด้านข้าง ซึ่งมีการอารักขาอย่างแน่นหนา ทั้งผู้บัญชาการกองร้อยตำรวจภูธรประจำเซี่ยงไฮ้ นายทหารชั้นสูงของกองทัพประจำการ หรือเจ้าหน้าที่ระดับสูงของสถานกงสุล
“คุณอันล่าม มากับผมหน่อย มีเรื่องต้องคุยระหว่างห้างโคมะกับหัวหน้าฝ่ายอวี๋ของศาลากลาง คุณไปช่วยเป็นล่ามให้หน่อย” ขณะที่หลิวฉางชวนกับอันกั๋วผิงกำลังกินของหวานอย่างไม่คิดอะไร พนักงานศาลากลางคนหนึ่งอายุไม่ถึงสามสิบปีก็เดินมาสั่ง
“ต้าชวน ตามมา”
หลิวฉางชวนยิ้มขมขื่น เขาจนปัญญากับอันกั๋วผิงจริง ๆ แค่เป็นล่ามแท้ ๆ แต่ทำเหมือนจะไปรบเสียอย่างนั้น แต่เท้าก็ไม่หยุด เดินตามอันกั๋วผิงไปติด ๆ
ห้างโคมะเป็นห้างในเขตเช่าญี่ปุ่นที่ขายสินค้าญี่ปุ่น นับตั้งแต่กองทัพญี่ปุ่นยึดเซี่ยงไฮ้ พวกมันก็ผงาดขึ้นมา อาศัยความสัมพันธ์กับกองทัพประจำการญี่ปุ่น ได้รับคำสั่งซื้อด้านการทหารไม่น้อย แต่ที่สำคัญกว่านั้นคือ ห้างโคมะใช้การสนับสนุนจากกองทัพ ฮุบกว้านซื้อโรงงานปั่นด้ายในเขตคนจีนอย่างมโหฬาร รวยเละเทะ
เซี่ยงไฮ้ตอนนี้เป็นพื้นที่กฎอัยการศึก วัสดุทุกชนิดต้องขายแบบรวมศูนย์ ถนนทุกสายเข้า-ออกเซี่ยงไฮ้ถูกกองร้อยตำรวจภูธรควบคุมหมด ห้างโคมะมีแบ็กแน่น อาศัยใบอนุญาตผ่านทางที่กองร้อยตำรวจภูธรออกให้ ก็ค้าวัสดุผันหัวกลับอย่างเอาเป็นเอาตาย