ตรงมุมหนึ่งของห้องระบำบุปผาพราย ชายสวมหมวกมีพู่ ไว้หนวดจดเขมรเล็กน้อย จ้องมองหยางเสี่ยวหงด้วยสายตาหลงใหล เกือบหลุดเสียงหัวเราะ
ในใจแอบร้อง: ช่างเป็นหญิงโง่จริง ๆ ถูกคนหลอกขายยังไม่รู้ตัว จะหาผู้ชายรวย ๆ มาเลี้ยง สุดท้ายอย่าโดนคนอื่นหลอกไปเองก็แล้วกัน ชายหนวดจดเขมรผู้นี้ก็คือหลิวฉางชวน เขาหลบอยู่ในมุมตลอดเวลาเพื่อเฝ้าจับตามองเจียงซาน
เจียงซานเดินเข้าห้องน้ำ ตอนเดินสวนกับชายสวมแว่น มือเขาก็มีกระดาษโน้ตเพิ่มขึ้นหนึ่งแผ่น เจียงซานปิดประตูห้องน้ำ อ่านข้อความในกระดาษแล้วปลาบปลื้มใจยิ่ง หนึ่งพันฝ่าปี้กับทองก้อนเล็กอีกห้าแท่งถูกนำไปวางไว้ที่เซฟเฮาส์ที่เขาเตรียมไว้แล้ว พร้อมกับบอกให้เขาพยายามหาทางไปเขตเช่าฝรั่งเศส
หลิวฉางชวนเห็นเจียงซานเดินไปทางห้องน้ำ จึงรีบตามไปติด ๆ เขายังไม่ทันเดินเข้าประตู ก็เห็นชายสวมแว่นคนหนึ่งเดินออกมา หลิวฉางชวนใจไหววูบ แม่งเอ๊ย คนหนึ่งออก คนหนึ่งเข้า เจียงซานคงไม่ได้มาติดต่อสายลับหรอกนะ?
กำลังสแกน…………
[โอซางะ เซจิ อายุ 39 ปี แผนกกิจการพิเศษ กระทรวงกิจการภายใน]
ฮึ หลิวฉางชวนหัวเราะเย็น เจียงซานแปรพักตร์เป็นสายลับจริง ๆ แม้เขาจะไม่เห็นเจียงซานกับโอซางะ เซจิพบปะกัน แต่ทั้งคู่มาปรากฏตัวในห้องระบำเดียวกัน ห้องน้ำเดียวกัน จะไม่ให้สงสัยเจ้าได้อย่างไร
“ทำไมเพิ่งกลับมา” หยางเสี่ยวหงเบะปากบ่นแล้วซบลงบนอกเจียงซาน
“รอนานใช่ไหม เดี๋ยวเราไปโรงแรมลี่ผิงกัน พรุ่งนี้พี่จะซื้อนาฬิกาเรือนที่หนูชอบเมื่อสัปดาห์ที่แล้วให้” วันนี้เจียงซานได้เงินก้อนโตมา ใจพลอยฮึกเหิม ตัดสินใจมอบรางวัลให้สาวงามเสียหน่อย