"คุณหลิว น้อยกว่า 15 หยวนฉันไม่ให้เช่าหรอกค่ะ ดูบ้านฉันสิ มีน้ำประปา ห้องน้ำส่วนตัว และไฟไฟฟ้า ในเขตจีน บ้านแบบนี้ไม่ต่ำกว่า 20 หยวนนะคะ" หญิงวัย 40 กว่าเอ่ยพลางน้ำลายฟุ้ง กำลังต่อราคากับหลิวฉางชวน
หลิวฉางชวนยิ้มขื่น 15 หยวนต่อเดือน ถ้าเทียบกับอัตราแลกเปลี่ยนในยุคหลัง นั่นคือค่าเช่า 2,000 หยวนต่อเดือน ไม่สูงแต่ก็ไม่ต่ำแน่นอน 15 หยวนในยุคสาธารณรัฐ ซื้อข้าวสารได้เกือบ 400 ชั่งที่ร้านขายข้าว
สุดท้ายหลิวฉางชวนก็เช่าบ้านนี้ จ่ายค่าเช่าล่วงหน้าสามเดือน เจ้าของบ้านยิ้มแก้มปริ หนึ่งเดือน 15 หยวน เกือบเท่าเงินเดือนสามีของนาง
"ว้าย..."
เสี่ยวหลิงตั้งส่งเสียงแปลกๆ วิ่งไปมาในบ้าน กระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ หลิวหลานกลับอารมณ์ไม่ค่อยดี บ้านก็ดีอยู่หรอก ไม่ด้อยไปกว่าบ้านเจ้านายที่นางเคยทำงานเลยสักนิด แต่มันก็แพงเกินไป
"พี่ ช่วงนี้ผมต้องตื่นเช้าออกไปหาธุรกิจทำ ถ้าที่บ้านต้องซื้ออะไรเพิ่ม พี่จัดการเองนะ นอกจากนี้ทุกเย็นซื้อเนื้อมาด้วย พวกเราจะได้บำรุงร่างกายกัน ผมก็ชอบกินเนื้อ" หลิวฉางชวนย้ำกำชับ งานสำคัญกว่า เรื่องบ้านช่องให้พี่สาวจัดการเถอะ
"กินเนื้อทุกวันเลยเหรอ เปลืองมาก" หลิวหลานบ่นพึมพำแต่ไม่พูดอะไรมาก น้องชายนางมาที่เซี่ยงไฮ้เพื่อช่วยเหลือแม่ลูกสองคน ต่อไปนางกับลูกสาวก็ต้องพึ่งน้องชาย ยังไงก็ว่าตามนั้น
หลิวฉางชวนลาหลิวหลานเตรียมจะไป เสี่ยวหลิงตั้งวิ่งเข้ามากุมมือเขาไว้แน่น น้ำตาคลอเบ้า หลิวฉางชวนยิ้ม ก้มลงลูบหัวเด็กน้อยเบาๆ ว่า "ท่านลุงไม่ได้ไปไหน ออกไปซื้อขนมให้หนู เดี๋ยวตอนค่ำก็กลับ ดีไหม"