กระจกปีศาจทีละบานแตกกระจายเป็นเกล็ดน้ำแข็งปลิวว่อนภายใต้หมัดของร่างแยกเงานารูโตะ แนวป้องกันไร้ช่องโหว่ที่ก่อนหน้านี้ต้อนซาสึเกะจนจนมุม บัดนี้กลับเปราะบางราวกับตู้กระจก
เศษผลึกน้ำแข็งร่วงหล่นราวกับห่าฝน กองทับถมเป็นชั้นเกล็ดน้ำแข็งระยิบระยับบนพื้น
ฮาคุพยายามแก้สถานการณ์
นิ้วมือของเขาขยับวูบวาบ หมายจะสร้างกระจกปีศาจขึ้นมาอีกครั้ง แต่ร่างแยกเงาของนารูโตะไม่เปิดโอกาสให้ทำเช่นนั้น
พอทำลายกระจกบานหนึ่งได้ พวกมันก็พุ่งเข้าใส่บานถัดไปทันที ร่างแยกเงานับสิบแบ่งหน้าที่กันอย่างชัดเจน บางส่วนทำลายกระจก บางส่วนคอยกดดันร่างจริงของฮาคุ
ทันทีที่ฮาคุสร้างเข็มพันเล่มขึ้นมา ร่างแยกเงาก็จะเข้าประชิดจากด้านข้าง บีบให้เขาต้องหยุดการโจมตีแล้วหันไปตั้งรับ
เพียงไม่กี่อึดใจ กระจกผลึกน้ำแข็งทั้งหมดก็แตกละเอียด เหลือเพียงบานเดียวที่ร่างจริงของฮาคุซ่อนตัวอยู่ภายใน
และในตอนนั้นเอง ร่างจริงของนารูโตะก็เคลื่อนไหว
เขาคว้าตัวซาสึเกะที่หมดสติพาดบ่า จักระใต้ฝ่าเท้าระเบิดออกอย่างฉับพลัน ร่างทั้งร่างพุ่งทะยานเป็นประกายแสงสีแดง ฝ่าเศษผลึกน้ำแข็งที่ปลิวว่อนออกจากเขตกระจกปีศาจ
ฮาคุเห็นภาพนั้นเข้า
เขาขยับนิ้วที่คีบเข็มพันเล่มอันใหม่ไว้ หมายจะขัดขวางโดยสัญชาตญาณ แต่ทันทีที่ร่างกายขยับ ร่างแยกเงานารูโตะนับสิบที่เพิ่งทำลายกระจกเสร็จก็รีบกลับมารวมกลุ่ม ก่อนพุ่งเข้าล้อมกระจกบานที่ฮาคุอยู่พร้อมกัน
ล้อมซ้อนกันเป็นชั้น ๆ
นารูโตะนับสิบที่มีจักระสีแดงห่อหุ้มร่างปิดทางหนีของเขาจนมิด
ดวงตาสีฟ้าคู่แล้วคู่เล่าจ้องฮาคุในกระจกอย่างเย็นชา ราวกับฝูงนักล่าที่ล้อมเหยื่อเอาไว้ ขอเพียงฮาคุขยับแม้แต่นิดเดียว การโจมตีก็จะพุ่งเข้าใส่จากทุกทิศทางพร้อมกัน
นารูโตะวางซาสึเกะลงอย่างเบามือ แล้วเดินเข้าไปหาฮาคุที่ถูกร่างแยกเงาล้อมไว้
ฮาคุยืนอยู่ในกระจกปีศาจบานสุดท้าย หมัดของร่างแยกเงานารูโตะนับสิบแนบอยู่กับผิวกระจกแล้ว ขอเพียงเขาขยับแม้แต่น้อย กระจกบานสุดท้ายก็จะแตกละเอียดในพริบตา
เขามองวงล้อมที่แน่นหนารอบตัว สูดหายใจลึก แล้วสร้างเข็มพันเล่มขึ้นมาอีกครั้ง
คราวนี้เขาไม่ได้เล็งไปที่ร่างแยกเงาตัวใด แต่คีบเข็มไว้ระหว่างนิ้วและกางแขนออกเล็กน้อย
วินาทีถัดมา ร่างของฮาคุหมุนคว้างขึ้นในกระจกปีศาจ
「วิชาลับน้ำแข็ง พันสังหารเหินน้ำแข็ง!」
เข็มพันเล่มนับไม่ถ้วนพุ่งกระจายจากตัวฮาคุออกไปโดยรอบ 360 องศา ไม่มีจุดอับแม้แต่น้อย
เข็มพันเล่มพร่างพรูราวกับห่าฝนดอกสาลี่ แต่ละเล่มแฝงแรงทะลวงที่เจาะผ่านกล้ามเนื้อได้ ครอบคลุมทุกซอกมุมรอบตัว
เมื่อเผชิญการโจมตีแบบไม่เลือกเป้าหมาย ร่างแยกเงากลับไม่ตื่นตระหนก
บางตัวเอียงตัวหลบ ปล่อยให้เข็มเฉียดชายเสื้อไป
บางตัวชูมือขึ้นรวบรวมจักระ แล้วสะบัดหลังมือปัดเข็มที่พุ่งเข้ามาในระยะประชิดให้กระเด็นออกไป
บางตัวกระโดดขึ้นอยู่กับที่ เข็มเล่มหนึ่งพุ่งผ่านใต้ฝ่าเท้าไปปักเรียงกันบนพื้นด้านหลัง
ระหว่างที่การโจมตีชะงักลง นารูโตะก็ควบคุมร่างแยกเงาให้รุกคืบเข้าไปทันที
ด้วยจักระเก้าหางที่เสริมพลังให้ ความเร็วในการพุ่งเข้าประชิดของร่างแยกเงาจึงเหนือกว่าก่อนหน้านี้มาก
ฮาคุเพิ่งปล่อยพันสังหารเหินน้ำแข็ง แขนยังไม่ทันลดลง ร่างแยกเงาตัวหนึ่งก็เข้ามาประชิดห่างจากเขาเพียงช่วงแขน
「ปัง!」
หมัดหนึ่งซัดเข้าที่ท้องของฮาคุอย่างจัง
「อึก...」
ฮาคุครางอู้อี้ ร่างงอตัวขึ้นโดยไม่อาจห้ามได้ มีของเหลวใสซึมออกมาจากใต้หน้ากากเล็กน้อย
ร่างแยกเงาตัวที่สองพุ่งเข้ามาจากด้านซ้าย แล้วชกใส่สะบัก เสียงกระดูกเคลื่อนดังกรอบอย่างชัดเจน
ร่างแยกเงาตัวที่สามอ้อมมาจากด้านหลัง เตะเข้าที่ข้อพับเข่า บังคับให้เขาคุกเข่าลงข้างหนึ่ง
ปัง...
ปัง...
ปัง...
เสียงหมัดกระแทกเนื้อดังทึบไม่ขาดสาย สลับกับเสียงร่างแยกเงาถูกซัดจนแตกสลาย
ฮาคุเองก็มีฝีมือจริง ๆ แม้จะถูกล้อมโจมตี เขาก็ยังใช้เข็มพันเล่มแทงร่างแยกเงาสองตัวจนแตกได้ในระยะประชิด แถมยังมีแรงเหลือพอจะฟาดศอกอย่างงดงามจนร่างแยกเงาอีกตัวกระเด็นถอยไป
แต่ก็เปลี่ยนอะไรไม่ได้
ร่างแยกเงามีจำนวนมากเกินไป หมัดแต่ละหมัดหนักหน่วงเกินกว่าที่เกะนินคนหนึ่งจะออกแรงได้ เมื่อมีจักระเก้าหางเสริมกำลัง บาดแผลบนร่างของฮาคุก็เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว
ในที่สุด หมัดของร่างแยกเงาตัวหนึ่งก็ซัดเข้าที่หน้ากากของฮาคุอย่างแรง
กร๊อบ!
เสียงแตกดังขึ้น หน้ากากบนใบหน้าของฮาคุร้าวแยกออกตรงกลาง เศษชิ้นส่วนร่วงกราวลงมา
หลังหน้ากากนั้นเผยให้เห็นใบหน้าที่งดงามจนดูไม่เหมือนผู้ชาย
ผิวขาวเนียนจนแทบโปร่งแสง เครื่องหน้าละมุนระหว่างความเป็นเด็กหนุ่มกับเด็กสาว เส้นผมสีดำยาวหลุดลงมาหลายปอยเพราะหน้ากากแตก แนบอยู่กับแก้มซีดขาว
「ปัง!」
เสียงกระแทกทึบดังขึ้น ร่างของฮาคุถูกหมัดซัดกระเด็นไป กลิ้งบนพื้นสองตลบกว่าจะหยุด
เขายังไม่ทันได้ยันตัวลุกขึ้น ร่างแยกเงานารูโตะที่เหลือก็กรูกันเข้าไปกดไหล่ แขน และขาทั้งสองข้างของเขาไว้ ตรึงร่างไว้กับพื้นอย่างแน่นหนา
นารูโตะตัวจริงค่อย ๆ เดินมาหยุดตรงหน้าฮาคุ ก้มมองใบหน้าหล่อสวยที่ต้องยอมรับว่างดงามจริง ๆ
เขารู้ดีว่าอีกฝ่ายคือฮาคุ
เด็กกำพร้าที่มีขีดจำกัดสายเลือดน้ำแข็ง ถูกซาบุสะเก็บมาเลี้ยงตั้งแต่เด็กและฝึกให้เป็นเครื่องมือ ทว่าก็ยังคงมีความรู้สึกผูกพันลึกซึ้งต่อซาบุสะโดยไม่เปลี่ยนแปลง แก่นแท้เป็นคนอ่อนโยน ไม่เหมาะจะเป็นนินจาเลยสักนิด สุดท้ายต้องตายใต้คมสายฟ้าของคาคาชิเพื่อช่วยซาบุสะ
แต่ตอนนี้ “ตัวเขา” ไม่รู้เรื่องพวกนั้น
นารูโตะจึงมองฮาคุอย่างเงียบงันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยปากขึ้น
「ที่แท้ก็เป็นนาย」
ประโยคนี้เรียบง่ายจนแทบไม่มีข้อมูลอะไรเลย
ฮาคุเงยหน้ามองนารูโตะ มุมปากมีเลือดติดอยู่เล็กน้อย แววตาไม่ได้หวาดกลัวมากนัก กลับสงบนิ่งราวกับยอมรับชะตากรรมแล้ว
เขาแพ้ แพ้อย่างหมดรูป
ไม่ใช่แค่พ่ายแพ้ด้านฝีมือ แต่ยังถูกอีกฝ่ายคุมจังหวะได้อย่างสิ้นเชิง
ตั้งแต่กระจกปีศาจถูกทำลาย ถูกล้อมโจมตี หน้ากากแตก ไปจนถึงถูกจับกดไว้ตลอดทั้งกระบวนการ เขาแทบไม่มีโอกาสตอบโต้ได้อย่างมีประสิทธิภาพเลย
「อยู่ตรงนี้ไปก่อน รอให้เรื่องวุ่นวายจบ」
นารูโตะคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนพูดจบ แล้วหันไปมองการต่อสู้ที่กำลังดำเนินอยู่ท่ามกลางหมอกหนาเบื้องหน้า
ฮาคุชะงักไป ก่อนจะดิ้นรนถามขึ้นว่า 「ทำไม?」
「ฉันฆ่าพวกเดียวกับนาย เขาถูกฉันแทงทะลุไปทั่วทั้งตัวเพราะปกป้องนาย!」
นารูโตะไม่ได้ตอบ
แน่นอนว่าซาสึเกะยังไม่ตาย แค่บาดเจ็บสาหัสจนหมดสติเท่านั้น
แต่เขาไม่จำเป็นต้องอธิบายให้ฮาคุฟัง เพราะพออธิบายไปก็ต้องเจอคำถามต่อว่า รู้ได้ยังไงว่าอีกฝ่ายยังไม่ตายอะไรทำนองนั้น ยิ่งทำให้ยุ่งยากเปล่า ๆ
บางครั้ง ความเงียบก็เป็นคำตอบที่ดีที่สุด
ฮาคุมองใบหน้าที่ไม่แสดงอารมณ์ของนารูโตะ อ้าปากเหมือนจะพูดอะไร แต่สุดท้ายก็ก้มหน้าลง แววตาหม่นแสง และไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาอีก
จังหวะนั้นเอง พลังสายฟ้าอันน่าสะพรึงกลัวก็ระเบิดขึ้นจากหมอกหนาทึบที่อยู่ไกลออกไป
ครืด... ซ่า ๆ ๆ...
แม้อยู่ห่างออกไปหลายสิบเมตรและมีหมอกหนาหลายชั้นขวางอยู่ เสียงสายฟ้าแหลมบาดหูนี้ก็ยังฟังราวกับดังอยู่ข้างหู ทำให้ผิวหนังของทุกคนที่อยู่ตรงนั้นรู้สึกชาแปลบ
แสงสายฟ้ากะพริบวูบวาบท่ามกลางหมอก เผยให้เห็นเค้าโครงของหมอกที่สว่างสลับมืด ราวกับมีสัตว์ยักษ์กำลังตื่นขึ้นท่ามกลางเมฆหมอก
「ไรคิริ...」
นารูโตะท่องชื่อวิชานี้ในใจ
การต่อสู้ระหว่างคาคาชิกับซาบุสะก็มาถึงช่วงสุดท้ายแล้ว