ศักราชศักดิ์สิทธิ์ 1852 ฤดูใบไม้ร่วง
จักรวรรดิออกัสตัส
ระฆ้ายามเช้าของปราสาทผาขาวในเมืองคีโน เขตตะวันออกสุดของมณฑลเวลล์ ดังขึ้นเป็นครั้งที่เจ็ด
เสียงระฆ้ายังไม่ทันจาง เสียงร้องของทารกก็ดังสนั่นจากชั้นสองของปราสาท ราวกับนัดกันไว้
“แง้—แม่จ๋า—”
“แม่จ๋า—แง้—”
“แม่หายไปแล้ว—”
หนึ่งคน สองคน สามคน... เจ็ดคน
เหล่าคนรับใช้ต่างชุลมุนวุ่นวาย
พ่อบ้านเฮนรี่มาถึงห้องของเจ้านายแล้วเอ่ยถามว่า
“ท่านลอร์ด ท่านหญิง...”
“หนีไปแล้ว”
โรว์เวน ฟลินน์ยืนหันหลังให้เฮนรี่อยู่ตรงหน้าต่างโค้งในห้องนอนใหญ่ของปราสาท น้ำเสียงสงบนิ่ง
หน้าผาขาวนอกหน้าต่างอาบแสงอรุณแห่งฤดูใบไม้ร่วงจนเปล่งประกายอ่อนละมุน ใต้หน้าผามีเสียงคลื่นซัดโขดหินดังมาเป็นระยะ
เขาสวมชุดนอนผ้าไหม ผมดำปล่อยสยาย
ในดวงตาสีอำพันมีแววหยอกเย้าอยู่บางอย่าง
โรว์เวนพิงขอบหน้าต่าง มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มขบขัน “ตอนตีสาม ใช้ม้วนคาถาเคลื่อนย้ายระยะสั้น”
พ่อบ้านเฮนรี่อ้าปากคล้ายจะพูด แต่สุดท้ายก็เพียงโค้งคำนับลึก “ท่านลอร์ด แล้วเด็ก ๆ...”
โรว์เวนไม่ตอบ เขาเดินผ่านพ่อบ้านเฮนรี่ ชายชุดนอนผ้าไหมพลิ้วผ่านพื้นหินอันหรูหรา
เขาเดินลงบันไดเวียน เสียงร้องไห้ดังใกล้เข้ามาทุกที เมื่อถึงหน้าห้องทารก ก็เห็นคนรับใช้เจ็ดคนกำลังวุ่นวายดูแลเด็กทั้งเจ็ด
“ท่านลอร์ด!”
“ออกไปกันให้หมด”
เหล่าคนรับใช้ชะงักไปชั่วครู่ ก่อนก้มหน้าถอยออกจากห้องเมื่อเห็นแววตาสงบนิ่งของโรว์เวน
โรว์เวนปิดประตูไม้โอ๊กบานหนาหนัก ตัดเสียงวุ่นวายจากภายนอก
เขาเดินไปยังเตียงเด็กเจ็ดเตียงที่เรียงติดกัน แล้วก้มมองเจ้าตัวเล็กทั้งหลายที่ร้องไห้จนใบหน้าแดงก่ำ
มีอา คนโตอายุเกินสองขวบแล้ว ยืนโงนเงนได้และกำลังเกาะราวเตียงร้องหา “แม่”
เมฟ คนเล็กสุดเพิ่งคลอดได้ไม่นาน กำลังเตะขาไปมาอยู่ในผ้าห่อตัว
“ชู่ว—”
โรว์เวนยกนิ้วชี้แตะริมฝีปากเบา ๆ
ทักษะยั่วยวนทำงาน
เสียงร้องไห้ค่อย ๆ เบาลง กลายเป็นเสียงสะอื้น
มีอาใช้หลังมือน้อย ๆ เช็ดน้ำตา ผมสีทองกับดวงตาสีเขียวของเธอเหมือนผู้หญิงที่หนีไปไม่มีผิด
“น่าเสียดาย ตอนนั้นผมเหนื่อยจนหลับไป ไม่ทันสังเกต... เจ้าเล่ห์จริง ๆ” โรว์เวนคิดในใจ
เขาลูบศีรษะเด็กแต่ละคนทีละคน รอยยิ้มตรงมุมปากกลับยิ่งลึกขึ้นเรื่อย ๆ
“แม่ของพวกเธอไม่เอาแล้ว หนีไปเสียแล้ว!”
สิ้นเสียงนั้น—
“ฮือ... แง้แง้แง้—”
“แง้... ฮือฮือฮือ—”
เสียงร้องไห้ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ดังกว่าเดิม เสียงร้องของเด็กทั้งเจ็ดสะท้อนก้องไปทั่วกำแพงหิน
โรว์เวนหลับตา สูดหายใจเข้าลึก ๆ
สำหรับเขา เสียงร้องนี้ไม่ใช่ความเศร้า แต่เป็นเหรียญตรา เป็นเสียงแถบความคืบหน้าขยับ
เป็นดังคาด หน้าต่างสถานะในห้วงความคิดปรากฏขึ้นในจังหวะเหมาะเจาะ แสงสีฟ้าอ่อนนั้นมีเพียงเขาที่มองเห็น
【ระบบซัคคิวบัสกำเนิด พรลูกดก】
【ชื่อ】：โรว์เวน·ฟลินน์
【อายุ】：21
【คู่ครองที่ผ่านเกณฑ์ในปัจจุบัน (คะแนนมากกว่า 90)】：
ซิลเวีย·ลาตูร์ (92 คะแนน)
【จำนวนบุตรในปัจจุบัน】：7
มีอา·ฟลินน์ (2 ขวบ บุตรสาวคนโต)
เอเดน·ฟลินน์ (2 ขวบ บุตรชายคนที่สอง)
ฟินน์·ฟลินน์ (2 ขวบ บุตรชายคนที่สาม)
เมฟ·ฟลินน์ (0 ขวบ บุตรสาวคนที่สี่)
……
【อาชีพประจำตัว】：ซัคคิวบัส
【ทักษะประจำตัว】：
ยั่วยวน ระดับ 3 (1032/10000)
ผลลัพธ์：ใช้สายตา วาจา หรือกลิ่นอาย ทำให้เป้าหมายตกอยู่ในภาวะหลงใหล และลดแรงต้านทางจิตใจ
ดูดซับ ระดับ 2 (2351/4000)
ผลลัพธ์：ดูดซับพลังอารมณ์ของเป้าหมาย เช่น ความสุขและความรัก ผ่านการสัมผัสใกล้ชิด เพื่อรับแต้มคุณสมบัติ
【รางวัลบรรลุเป้าหมายจำนวนบุตรที่ผ่านเกณฑ์】：
7 คน：ได้รับ【การ์ดอาชีพสุ่ม ×1, การ์ดทักษะอาชีพสุ่ม ×2】 (รับได้)
14 คน：ได้รับ【การ์ดอาชีพระบุอาชีพ ×1, การ์ดทักษะอาชีพระบุทักษะ ×2】
28 คน：ได้รับ【การ์ดอาชีพขั้นศักดิ์สิทธิ์สุ่ม ×1, การ์ดทักษะอาชีพขั้นศักดิ์สิทธิ์สุ่ม ×2】
……
โรว์เวนมองคำว่า “รับได้” รอยยิ้มแผ่จากมุมปากไปจนถึงดวงตา
“สามปีแล้ว... ในที่สุด”
เขายื่นมือออกไป แตะอากาศเบา ๆ
【ต้องการรับรางวัลบรรลุเป้าหมาย “บุตร 7 คน” หรือไม่？】
รับ
มือของเขาหนักอึ้งขึ้น
การ์ดสามใบที่เปล่งประกายแผ่วเบาปรากฏขึ้นกลางอากาศ
ใบหนึ่งเป็นสีม่วงเข้ม อีกสองใบเป็นสีเงินขาว
ขณะนั้นเอง เสียงร้อนรนของพ่อบ้านเฮนรี่ดังมาจากนอกประตู
“ท่านลอร์ด! หน่วยลาดตระเวนรายงานว่า พบเบาะแสของอัศวินพเนจรในป่าทางตะวันออก อุปกรณ์ครบครัน!”
“ค่ายโจรริมแม่น้ำทางตะวันตกก็กำลังรวมตัวกัน อาจมีมากกว่ายี่สิบคน!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น โรว์เวนก็เพียงก้มมองการ์ดในมืออย่างไม่รีบร้อน
เขาบีบการ์ดสีม่วงใบแรกจนแตก
สิบปีแล้ว
โรว์เวนมองละอองแสงจากการ์ดที่แตกสลายซึมเข้าสู่ฝ่ามือ พลันรู้สึกใจลอยอยู่ชั่วขณะ
เขาข้ามมายังโลกใบนี้ครบสิบปีแล้ว
ตอนอายุสิบเอ็ด เขาตื่นขึ้นมาในร่างนี้และกลายเป็นบุตรชายคนเดียวของตระกูลบารอนฟลินน์ในโลกนี้
บิดาเป็นอัศวินวัยกลางคนผู้เคร่งขรึม มารดาเสียชีวิตตั้งแต่เขายังเล็ก ส่วนอาณาเขตมีสองแห่งบริเวณชายแดนของจักรวรรดิ
ปราสาทผาขาวกับพื้นที่ส่วนหนึ่งของป่าหมอกซึ่งอยู่ห่างออกไปหกสิบลี้
ตามนามแล้ว เขาควรได้รับสืบทอดอาณาเขตทั้งสองแห่ง
แต่ในความเป็นจริง...
เมื่อสามปีก่อน จักรวรรดิเรียกตัวขุนนางชายแดนให้เข้าร่วมศึกหุบเขาสนธยา
บิดาของเขาไปร่วมศึกตามคำเรียก และไม่เคยกลับมาอีกเลย
ข่าวส่งกลับมาถึงตอนโรว์เวนอายุครบสิบแปดปีพอดี
สิ่งที่ตามมาคือ “คำปลอบขวัญอย่างใกล้ชิด” จากเหล่าขุนนางคนอื่นในเมืองคีโน
อาณาเขตป่าหมอกจึงตกไปจากมือของเขา
ตอนนั้นโรว์เวนเพิ่งปลุกระบบได้สามวัน
【ระบบซัคคิวบัสกำเนิด พรลูกดก】
เมื่อเห็นชื่อนี้
เขานิ่งเงียบไปตลอดบ่าย
ซัคคิวบัส？
พรลูกดก？
รางวัลบรรลุเป้าหมายจำนวนบุตร？
แต่ทักษะ “ยั่วยวน” กับ “ดูดซับ” บนหน้าต่างสถานะ รวมถึงเกณฑ์คะแนนของ “คู่ครองที่ผ่านเกณฑ์” ทำให้เขาเข้าใจว่าตอนนี้สิ่งที่จำเป็นที่สุดคืออะไร
ดังนั้น โรว์เวนวัยสิบแปดจึงขายทุกอย่างที่ขายได้ในวันที่เจ็ดหลังงานศพของบิดา รวบรวมเงินเป็นค่าเดินทางไปยังเมืองหลวง
เป้าหมายชัดเจนมาก：ตามหาคุณหนูตระกูลขุนนางที่มีฝีมือและมีภูมิหลัง แล้วพากลับมาอยู่ในอาณาเขต
เป็นทั้งบอดี้การ์ด ทั้งมือปราบ และแม่ของลูก
เขาใช้ชีวิตคลุกคลีในเมืองหลวงสามเดือน อาศัยฐานะขุนนางกับใบหน้าที่หล่อเหลาไม่เลว เข้าไปตีสนิทกับงานสังสรรค์ของเหล่าขุนนางหลายแห่ง
ท้ายที่สุด ในงานเต้นรำฤดูใบไม้ร่วงที่ตระกูลดยุกลาตูร์จัดขึ้น เขาก็เลือกเป้าหมายได้
ซิลเวีย·ลาตูร์
บุตรสาวคนโตของดยุก อายุสิบเก้าปี เป็นจอมเวทวงแหวนสาม
โฉมงามไร้ที่ติ นิสัยหยิ่งทะนงแต่ไร้เดียงสา กำลังอยู่ในวัยต่อต้าน และไม่พอใจการหมั้นหมายที่ตระกูลจัดให้
คะแนนจากระบบ 92 คะแนน
สมบูรณ์แบบ
โรว์เวนใช้เวลาสี่สัปดาห์
“บังเอิญพบ” สองครั้ง “บังเอิญพูดคุย” ในงานสังสรรค์สามครั้ง และสะสมผลของทักษะยั่วยวนอีกห้าครั้ง
สุดท้าย ในสวนแสงจันทร์
เขาใช้การแสดงเรื่อง “โหยหาอิสรภาพกับรักแท้” เจาะทะลวงกำแพงหัวใจของหญิงสาวจนสิ้น
“มากับผมเถอะ ซิลเวีย”
“ไปยังอาณาเขตของผม ที่นั่นมีหน้าผาริมทะเลกับผืนป่า ไม่มีพิธีรีตองจุกจิก ไม่มีการหมั้นหมายที่ใครยัดเยียดให้”
“เราสร้างบ้านด้วยกัน มีลูกด้วยกัน แล้วใช้ชีวิตอย่างอิสระจริง ๆ ได้”
ตอนนั้นทักษะยั่วยวนของเขาอยู่เพียงระดับ 1 และเมื่อต้องเผชิญหน้ากับจอมเวทผู้แข็งแกร่ง ผลลัพธ์ก็ยังไม่แน่นอน
แต่ซิลเวียเชื่อเขา
หรือว่าใบหน้าหล่อไร้ที่ติของเขาจะมีส่วนช่วยไม่น้อย？
แล้วในช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วง ศักราชศักดิ์สิทธิ์ 1849
คุณหนูตระกูลดยุกลาตูร์ ดอกไม้งามสูงส่งแห่งเมืองหลวง และอัจฉริยะสาวแห่งสมาคมเวทมนตร์—
ซิลเวีย·ลาตูร์
หนีตามขุนนางหนุ่มหน้าขาวจากชนบทไปแล้ว！
ข่าวนี้แพร่สะพัดออกไปก็สร้างความฮือฮาไปทั่วเมืองหลวงทันที！
ตามงานน้ำชากับงานสังสรรค์นับไม่ถ้วน เหล่าขุนนางหนุ่มต่างพากันเสียดายจนแทบถอนใจ
และซิลเวียก็สมกับเป็นอัจฉริยะด้านเวทมนตร์อย่างแท้จริง หลังถูกโรว์เวนพาตัวลงชนบทมา เธอก็ทำงานได้ดีเหลือเกิน
เดือนแรกที่มาถึงปราสาทผาขาว เธอใช้เวทลูกไฟถล่มรังโจรแห่งหนึ่งในป่าทางตะวันออกจนราบ
เดือนที่สอง เธอใช้เวทกำแพงน้ำแข็งแช่แข็งกองอัศวินพเนจรที่พยายามข้ามแม่น้ำมาปล้นจนตาย
เดือนที่สาม เธอพบว่าตัวเองตั้งครรภ์...
กว่าคนจากตระกูลดยุกจะตามรอยมาถึง เด็กทั้งสามก็วิ่งเล่นไปทั่วแล้ว
ดยุกเฒ่าโกรธจัดในทันที อัศวินมังกรผู้เกรียงไกรผู้นี้เกือบทำลายปราสาทผาขาวเสียแล้ว
แต่เรื่องมาถึงขั้นนี้ หลานนอกสมรสก็มีถึงสามคนแล้ว
เขาจึงทำได้เพียงประกาศต่อสาธารณชนอย่างเจ็บปวดว่า “คุณหนูซิลเวียเดินทางไปยังหอคอยเวทมนตร์ชายแดนเพื่อศึกษาต่อระยะยาว”
แต่ผลลัพธ์ของ “การศึกษาต่อ” กลับเพิ่มพูนขึ้นทุกปี
ปีที่สาม ก็ได้มาอีกสี่คน
แม้แต่โรว์เวนเองยังทึ่งกับประสิทธิภาพของอาชีพซัคคิวบัส และทึ่งกับสมรรถภาพทางร่างกายอันแข็งแกร่งของคุณผู้หญิงจอมเวท
……