เสียงของสาวใช้น้อยที่ร้องว่า "คุณหนูสองตกน้ำแล้ว" ยังคงลอยอยู่ในลานบ้าน
ทันใดนั้น เสียงสะอื้นไห้อ่อนแอบอบบางก็ดังมาจากหน้าประตูแล้ว
ฮวนฉู่ฉู่ถูกสาวใช้คนสนิทประคองมาอย่างอ่อนระโหย ก้าวเท้าอันสั่นเทาเดินเข้ามาในลานเล็ก
นางสวมเสื้อคลุมสีขาวนวลที่ชุ่มน้ำไปครึ่งหนึ่ง
เส้นผมยุ่งเหยิงติดอยู่บนซอกแก้ม ปลายผมยังคงหยดน้ำอยู่
ลักษณะเช่นนี้ ช่างเหมือนดอกไม้สีขาวดอกหนึ่งที่เพิ่งถูกพายุฝนกระหน่ำลงมาพอดี
ข้อมือนางพันด้วยผ้าขาวหนาๆ เพื่อปกปิดรอยแดงที่เกิดจากเฟิงหว่านอวี้เช็ด "คราบเลือดปลอม" ออกต่อหน้าธารกำนัลเมื่อครู่นี้
เวลานี้ ในมือนางยังถือถาดใบหนึ่งอยู่ด้วย
บนถาดวางถ้วยชาอยู่หนึ่งใบ ยังคงมีไอร้อนลอยกรุ่นออกมา
เฟิงหว่านอวี้ยืนอยู่ใต้ระเบียง คิ้วงามขมวดมุ่นทันที
นางเพิ่งจะเอ่ยปากถาม
ฮวนฉู่ฉู่กลับเหมือนเพิ่งจะเห็นนางเข้า จึงหดตัวสั่นน้อยๆ
จากนั้น นางกัดริมฝีปากล่าง ถือถ้วยชาตรงดิ่งไปทางหวนเว่ยว่านซึ่งนั่งกินขนมถั่วแดงอยู่ข้างหน้าต่าง
"พี่หญิง..."
เสียงของฮวนฉู่ฉู่สั่นเทาอย่างหนัก ปนด้วยน้ำเสียงสะอื้นหนาแน่น
เพิ่งจะเดินไปถึงที่ห่างจากหวนเว่ยว่านเพียงสองก้าว
ใต้เท้านาง "แม่นยำยิ่งนัก" ไปเหยียบเข้ากับรอยน้ำเปื้อนที่ยังเช็ดไม่สะอาดพอดี ร่างกายเอียงวูบอย่างแรง
"อ๊า—"
เสียงร้องอันอ่อนหวาน
ฮวนฉู่ฉู่ทั้งร่างพุ่งตรงไปข้างหน้า
ถ้วยชาในมือพลิกกลางอากาศ
น้ำชาร้อนจัดสาดลงบนหลังมืออีกข้างที่ยังไม่บาดเจ็บของนางพอดิบพอดี
"แกร๊ง!"
ถ้วยชากระแทกพื้นแตกกระจาย
ฮวนฉู่ฉู่ทรุดลงกับพื้น กุมหลังมือร้องด้วยความเจ็บปวด
ผิวที่ขาวผ่องเมื่อครู่นี้ เห็นได้ชัดว่าบวมแดงไปเป็นวงกว้าง