ข้างกายมีสาวใช้คนสนิทถือจานเชอร์รีสีแดงใสราวคริสตัล ยืนคอยรับใช้อย่างนอบน้อม
หวนเว่ยว่านหยิบผลเชอร์รีหนึ่งลูกใส่ปาก
กรุบ
เนื้อผลไม้แน่นฉ่ำ หวานจนนางเผลอหรี่ตาลงอย่างเพลิดเพลิน
[จะขุดภูเขาจำลองไปทำไม ไปขัดขืนกับหินก้อนเดียวมีประโยชน์อันใด? เบื้องล่างนั่นตอนนี้แม้แต่ขนเส้นเดียวก็ไม่มีแล้ว!]
[เหนื่อยแล้วก็ไม่ได้อะไรกลับมา]
ไม่มี?!
มือที่กำหอกแดงของฮวนจิงหยู่กระตุกอย่างแรง ข้อนิ้วซีดเผือด
นางกำนัลเหลี่ยวสารภาพอยู่ในคุกมืดชัดถ้อยชัดคำ ว่าเอากล่องเหล็กไปฝังไว้ใต้บ่อน้ำร้าง
เหตุใดจึงไม่มี?!
[ติ๋ง! คำแนะนำจากระบบ ขอให้เจ้าของร่างกินของดูไปพลาง ๆ อย่างมืออาชีพหน่อย!]
เสียงกลไกของระบบดังอึกทึกอยู่ในสมอง หน้าจอใหญ่กะพริบแสงแดงวาบ
[ใต้ภูเขาจำลองไม่มีกล่องเหล็ก สิ่งของชิ้นนั้นคงบินหนีไปได้กระมัง?]
[เจ้าจะรู้อะไร]
หวนเว่ยว่านคายเม็ดเชอร์รีทิ้ง ลงไปในถ้วยเล็กที่อยู่ข้างกายอย่างแม่นยำ
[ป้าสะใภ้รองผู้หญิงใจดำคนนั้น จิตใจแคบยิ่งกว่าเข็ม ร้ายกาจและระแวงยิ่งนัก]
[นางกลัวว่ากล่องเหล็กที่อยู่ในบ่อน้ำร้างวันใดวันหนึ่งจะถูกนางกำนัลเหลี่ยวขุดขึ้นมาใช้เป็นเครื่องต่อรอง]
[ดังนั้นก่อนที่ฮูหยินผู้เฒ่าจะสร้างภูเขาจำลองนี้ นางก็ส่งคนสนิทไปขุดบ่อน้ำร้างและย้ายกล่องเหล็กออกไปอย่างลับ ๆ แล้ว!]
ได้ยินเช่นนี้ ฮวนจิงหยู่รู้สึกเย็นวาบขึ้นมาทั่วหลัง
แม้แต่หนังศีรษะก็ชาไปชั่วขณะ
อันตรายจริง!
เขาหันไปสบตากับหวนจ้งจินที่อยู่ข้าง ๆ โดยไม่รู้ตัว
โชคดีที่พี่รองเจ้าเล่ห์คนนี้ห้ามไว้ ไม่ให้ทหารเสือดำจุดระเบิด
ฮวนจิงหยู่เหลือบมองถังดินปืนในมือทหารเสือดำข้างกาย แล้วรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาทันที
หากระเบิดภูเขาจำลองอันเป็นที่โปรดปรานของฮูหยินผู้เฒ่าจริง ๆ แล้วสุดท้ายขุดไปก็ไม่ได้อะไรเลย