หลิวเสี่ยวเฉ่าไม่เห็นด้วย เธอไม่ได้โง่เสียหน่อย มีเรื่องดี ๆ แบบนี้ทำไมต้องมาหาเธอด้วย ถ้าเสิ่นอันหนิงแต่งเองไม่ดีกว่าหรือ
ถ้าเสิ่นอันหนิงรู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ คงด่ากราดแน่ เธอเป็นใครกัน! ต่อไปเธอต้องเป็นภรรยาขุนนางใหญ่ จะมีมลทินแบบนี้ได้ยังไง?
พอหลิวเสี่ยวเฉ่าเข้าไปในบ้าน เสิ่นอันหนิงก็เดินออกจากที่พักปัญญาชน ใต้ต้นไม้ด้านนอกมีชายรูปร่างปานกลางยืนอยู่จริง ๆ พอเธอเดินเข้าไปหา เขาก็ยิ้มให้ “ปัญญาชนเสิ่น ไข่ไก่ที่บ้านเพิ่งออกใหม่ ๆ เอาไปกินสิ” พูดพลางหยิบไข่ฟองหนึ่งส่งให้
เสิ่นอันหนิงปัดผมข้างหู ยิ้มอย่างเขินอาย “สหายหลี่ คุณเกรงใจเกินไปแล้ว คุณช่วยฉันทำงาน ฉันก็เกรงใจจะแย่อยู่แล้ว จะรับไข่ของคุณอีกได้ยังไง อีกอย่าง...” เธอก้มหน้าลงอย่างเศร้าใจ “อีกอย่าง ฉันไม่มีที่ต้มไข่ด้วย!”
หลี่เกินฟามองออกว่าเธอกำลังเสียใจ “เป็นอะไรไป พวกเขารังแกคุณหรือ?”
เสิ่นอันหนิงรีบส่ายหน้า “เปล่าค่ะ เปล่าเลย จะเป็นไปได้ยังไง ทุกคนก็เป็นปัญญาชนเหมือนกัน ไม่มีใครรังแกฉันหรอก แค่ฐานะที่บ้านฉันธรรมดา สู้บางคนไม่ได้ คนอื่นเอาแป้งขัดขาวกับเนื้อมาผูกมิตรกับทุกคนได้ แต่ฉัน...” สีหน้าเธอจริงใจมาก “สหายหลี่ จริง ๆ นะ ทุกคนเป็นคนดี”
หลี่เกินฟาเกาหัว ก่อนจะควักเงินห้าเหมาออกมาจากกระเป๋า “ปัญญาชนเสิ่น เอาเงินห้าเหมาไปนะ หน่วยของเรากำลังจะซ่อมถนนแล้ว ฉันก็จะหาเงินได้ ถึงตอนนั้นจะซื้อเนื้อกินได้ด้วย” พูดจบเขาก็ยัดเงินให้เธอแล้วเดินจากไป
เสิ่นอันหนิงมองธนบัตรห้าเหมาที่ยับยู่ยี่แล้วเบ้ปาก เงินห้าเหมายังซื้อเนื้อได้ไม่ถึงหนึ่งชั่งด้วยซ้ำ ยังกล้าเอามาให้เธออีก แต่ชาติที่แล้วหน่วยการผลิตเฉียนจิ้นซ่อมถนนตั้งหลายปีให้หลัง ชาตินี้ทำไมถึงเปลี่ยนไปล่ะ?