ลู่ซีเฉิงเพิ่งเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ เหล่าปัญญาชนที่ลงชนบทก็กลับมาจากทำงาน หลินหยวนรีบตรงไปยังลานหลังบ้าน พอมองเห็นหน้าต่างห้องของลู่ซีเฉิงก็ร้องด้วยความตื่นเต้นว่า “ว้าว เฉิงเฉิง เธอติดหน้าต่างกระจกตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย ดีจังเลย!”
ลู่ซีเฉิงยอมรับตรง ๆ “พี่ฮั่วมาช่วยติดให้ฉันเมื่อบ่ายนี้เอง”
“พี่ฮั่วเหรอ?” หลินหยวนคิดอยู่ครู่หนึ่ง “อ๋อ คุณอาคนเมืองของเธอให้เขาคอยดูแลเธอสินะ เขาก็ดูเป็นคนดีจริง ๆ”
ลู่ซีเฉิงตอบ “ก็ดีจริง ๆ นั่นแหละ!” เฮ้อ คนสมัยนี้ช่างใสซื่อกันจริง ๆ
“อ้อ ลืมบอกไปเลย วันนี้มีข่าวดีด้วยนะ!”
“ข่าวดีอะไรเหรอ?” เธอพลาดเรื่องอะไรไปอีกแล้วเนี่ย?
ตอนนั้นเอง เจียงลี่ลี่กับคนอื่น ๆ ก็วิ่งเข้ามา “เฉิงเฉิง ตอนเลิกงานวันนี้ หัวหน้ากองการผลิตตั้งใจมาบอกว่า หลิวเชาอิงถูกส่งไปฟาร์มในมณฑลเฮยแล้ว!” ต่อไปพวกเธอก็ไม่ต้องกลัวว่าหล่อนจะกลับมาอีก
“ฟาร์มในมณฑลเฮยลำบากมากเหรอ?” ภาคตะวันออกเฉียงเหนือทั้งสามมณฑลน่าจะอุดมสมบูรณ์ไม่ใช่เหรอ!
“ลำบากมาก ที่นั่นไม่เหมือนที่นี่ คนที่ถูกส่งไปอยู่ที่นั่นล้วนเป็นคนที่ทำผิด พวกเขาหนีไปไหนตามใจไม่ได้ งานก็หนักกว่าพวกเรามาก แต่ของที่ได้รับจัดสรรกลับน้อยนิด อย่างฟืนที่เก็บได้ก็ต้องส่งให้หมด เอามาใช้เองตามใจไม่ได้” หลินซูอธิบาย เพื่อนร่วมชั้นคนหนึ่งของเธอมีพ่อทำงานอยู่ที่นั่น แต่เป็นเจ้าหน้าที่
“แต่ก็ไม่ใช่พวกเราที่ทำให้หล่อนต้องเป็นแบบนี้สักหน่อย ฉันไม่สงสารหรอก ไม่ใช่แค่ไม่สงสารนะ พวกเรายังต้องฉลองกันให้ดีด้วย” เจียงลี่ลี่ตบมือ “คืนนี้ต้มซุปถั่วแดงกัน ทางฉันมีถั่วแดงอยู่สองกำมือ เอาออกมาหมดเลย”