ฮั่วจิ้งชวนเดาว่าคนสองคนนั้นอาจเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้น เขาไม่ได้ไปถาม เผื่อโรงพยาบาลรู้ว่าพวกเขาอยู่หน่วยการผลิตเดียวกัน แล้วขอให้เขาออกเงินจะทำอย่างไร?
เงินทุกสตางค์ของเขาต้องใช้ให้คุ้มค่า อีกอย่าง เงินก้อนใหญ่ก็ส่งมอบไปหมดแล้ว เหลือติดตัวแค่เงินค่าขนมที่สาวน้อยให้มา ยังต้องเก็บไว้ซื้อขนมกับครีมบำรุงผิวให้เธอ จะเอาไปใช้อย่างอื่นสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้
หรือถ้าจะให้เขาพาสองคนนั้นกลับไปด้วยก็ยิ่งไม่ได้ พวกเขาสุขภาพไม่ดี หากเกิดอะไรขึ้นระหว่างทาง ไม่เท่ากับทำให้เขากลับบ้านช้าหรือ?
ฮั่วจิ้งชวนไม่มีทางหาเรื่องยุ่งยากใส่ตัวแบบนี้หรอก
เมื่อครู่ฮั่วจิ้งชวนนึกขึ้นได้ว่ายังมีเรื่องหนึ่งที่ลืมถาม จึงรีบกลับไปยังแผนกของคุณยายอีกครั้ง “สวัสดีครับคุณหมอ ผมอยากถามอีกเรื่อง ผ้าคาดประจำเดือนใช้ยังไงครับ?”
คุณยายเห็นว่าเป็นเขาอีกแล้ว ก็อดมองเขาใหม่ไม่ได้ “ภรรยาคุณไม่เคยใช้หรือ?”
“เคยครับ ผมแค่อยากรู้รายละเอียด” ฮั่วจิ้งชวนเดาว่าก่อนหน้านี้ลู่ซีเฉิงคงไม่เคยใช้จริง ๆ เพราะเธอจำได้ว่าตอนเห็นของแบบนั้นครั้งแรกยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันคืออะไร
“ผ้าคาดประจำเดือนก็เป็นผ้ายาว ๆ เส้นหนึ่ง สหกรณ์มีขาย ผู้หญิงหลายคนก็ทำใช้เอง วิธีทำง่ายมาก แค่ยัดขี้เถ้าไม้ไว้ข้างใน” คุณยายอธิบายพลางทำท่าประกอบ อายุปูนนี้แล้ว ไม่เห็นมีอะไรต้องเขิน “แต่ขี้เถ้าไม้มันรั่วง่าย จะใช้กระดาษฟางรองก็ได้ ถ้ามีสำลีสะอาด ก็ใช้กระดาษฟางกับสำลีด้วยกัน แบบนั้นดีที่สุด”
สำลีซับน้ำไม่ดี ใช้สำลีอย่างเดียวได้ไม่นาน ควรปูกระดาษฟางไว้ข้างล่างแล้ววางสำลีทับด้านบน ทั้งสบายและปลอดภัย