“พักผ่อนให้ดี อย่าหักโหมเกินไป ผ้าคาดประจำเดือนต้องเปลี่ยนบ่อย ๆ ซักให้สะอาดหน่อย แล้วก็อย่าโดนน้ำเย็น” คุณยายพูดไป ฮั่วจิ้งชวนก็ตั้งใจฟัง เขายังหยิบกระดาษกับปากกามาจดทุกประโยคเอาไว้ด้วย
คุณยายพยักหน้าอยู่ในใจ ยิ่งเต็มใจจะบอกให้มากขึ้น “ที่บ้านพอมีฐานะก็ให้กินของมีประโยชน์เยอะ ๆ ดื่มน้ำตาลแดงผสมไข่ได้ จะช่วยให้สบายตัวขึ้น กับข้าวก็ทำรสอ่อนหน่อย อย่ากินเผ็ดมาก ของเย็นก็ห้ามกิน”
“อ้อ จริงสิ ช่วงนี้ห้ามนอนเตียงเดียวกันนะ” คุณยายเสริมขึ้นอีกประโยค
ฮั่วจิ้งชวนเงยหน้าขึ้น ห้ามนอนเตียงเดียวกันงั้นหรือ? แล้วตอนกลางคืนเขาจะนอนเป็นเพื่อนเธอได้ไหมนะ?
“ช่วงนี้ร่างกายของผู้หญิงจะอ่อนแอมาก ผู้ชายต้องรู้จักควบคุมตัวเองหน่อย” คุณยายอธิบายถึงผลเสียของการนอนเตียงเดียวกันเสียยืดยาว เพราะเคยเจอเรื่องแบบนี้มาไม่น้อย ผู้ชายพวกนั้นเอาแต่ความสุขของตัวเอง จนทำให้ภรรยาเลือดไหลไม่หยุด แล้วยังหาว่าพวกเธอเป็นลางร้ายอีก ชายหนุ่มตรงหน้ายังอายุน้อย สอนได้เท่าไรก็สอนให้มาก อย่าโตไปเป็นคนสารเลวแบบนั้น
ในที่สุดฮั่วจิ้งชวนก็เข้าใจว่า “นอนเตียงเดียวกัน” ที่ว่าหมายถึงอะไร ใบหน้าแดงก่ำ เขาพยายามทำใจให้สงบ แล้วจดเรื่องนี้ลงไปอย่างรวดเร็วด้วย
“ช่วงนี้ผู้หญิงอาจอารมณ์ขึ้น ๆ ลง ๆ ถ้าเธอหงุดหงิดใส่คุณ ก็ยอมเธอหน่อย” ฮั่วจิ้งชวนเขียนไปหนึ่งบรรทัด คุณยายก็เสริมอีกประโยค
“ต้องให้ยาไหมครับ?” ฮั่วจิ้งชวนถาม เมื่อคืนก่อนเด็กสาวทรมานขนาดนั้น กินยาแล้วน่าจะดีขึ้นบ้างกระมัง