“เฉิงเฉิง มาแล้วเหรอ รีบนั่งสิ!” หลินหยวนเห็นเธอ ก็เปิดผ้าห่มออกแล้วขยับแบ่งพื้นที่บนเตียงเตาให้ครึ่งหนึ่ง ลู่ซีเฉิงกอดกระติกน้ำร้อนนั่งลง ก่อนยื่นกระติกเปล่าอีกใบให้หลินซู
กระติกสองใบที่ฮั่วจิ้งชวนหาให้เธอนี่ดีจริง ๆ ตอนนี้เธอเดินไปไหนก็หอบติดตัวไปด้วย เพราะเตียงเตามีไฟอุ่นอยู่ตลอด ที่พักปัญญาชนจึงไม่ขาดน้ำร้อน ส่วนโอ่งน้ำในลานบ้านเป็นน้ำแข็งไปแล้ว พวกปัญญาชนชายเลยช่วยกันย้ายโอ่งใบหนึ่งเข้ามาไว้ในบ้านข้างเตาไฟ แล้วใช้ตักน้ำในชีวิตประจำวัน
พอแม่น้ำกลายเป็นน้ำแข็ง เวลาจะตักน้ำก็ต้องไปทุบน้ำแข็งในแม่น้ำก่อน หรือไม่ก็ไปตักจากบ่อน้ำสาธารณะเพียงบ่อเดียวของกองการผลิต พวกเขาคุ้นกับการตักน้ำแล้ว สิ่งที่ลำบากคือการเดินทาง
ยุคนี้ไม่เหมือนเมืองใหญ่ในยุคหลังที่มีคนคอยกวาดหิมะโดยเฉพาะ ทุกคนกวาดกันแค่หน้าบ้าน ส่วนหิมะบนถนนก็ต้องเดินย่ำไป เดี๋ยวลึกเดี๋ยวตื้นอย่างนั้นแหละ
ฮั่วจิ้งชวนออกลาดตระเวนก็เหมือนกัน เขามีรองเท้ายางหุ้มข้อสูง ส่วนลู่ซีเฉิงก็ยัดแผ่นรองรองเท้าขนแกะหนา ๆ ไว้ในรองเท้าให้เขา ทุกครั้งที่กลับมา เธอจะให้เขาแช่เท้าในน้ำร้อน ร่างกายเขาทนไหวอยู่แล้ว
คนอื่น ๆ ลำบากกว่ามาก พวกเขาให้ผู้หญิงที่บ้านสานรองเท้าฟาง แล้วสวมทับรองเท้าบุนวม พอเดินไปสักรอบ รองเท้าฟางก็ถูกแช่แข็งจนถอดไม่ออก ต้องผิงไฟให้รองเท้าด้านในละลายก่อน ถึงอย่างนั้นรองเท้าบุนวมก็เลี่ยงไม่ได้ที่จะเปียก เท้าอยู่ในรองเท้าที่ทั้งเปียกทั้งเย็น คันก็ไม่หาย หนาวก็ไม่หาย ทรมานเอาเรื่อง