เมื่อคืนลู่ซีเฉิงไม่ได้ขอให้ฮั่วจิ้งชวนโทรศัพท์กลับบ้าน เขาคิดได้เองแบบนี้ เธอก็ดีใจมากแล้ว
ฮั่วจิ้งชวนเก็บชามตะเกียบเสร็จ ลู่ซีเฉิงก็ลากห่อพัสดุเข้ามาใกล้ “เปิดดูสิว่าทางบ้านฉันส่งอะไรมาบ้าง”
ฮั่วจิ้งชวนแกะห่อออก ของที่อยู่บนสุดคือหน่อไม้แห้งสองห่อใหญ่ ห่อหนึ่งเป็นหน่อไม้อ่อน อีกห่อเป็นหน่อไม้แก่ คำเรียกหน่อไม้แก่นี้เป็นภาษาถิ่นของบ้านเกิดลู่ซีเฉิงในชาติก่อน
สภาพอากาศทางตะวันออกเฉียงเหนือไม่เหมาะกับการเติบโตของไผ่ ป่าไผ่จึงมีน้อยมาก มีอยู่ไม่กี่แห่งก็ได้รับการคุ้มครองจากกองการผลิตในท้องถิ่น เพื่อเก็บไว้ทำเครื่องใช้จากไม้ไผ่ชนิดต่าง ๆ ไม่อนุญาตให้ใครไปขุดหน่อไม้
“เอาไปตุ๋นเนื้ออร่อยมากเลย!” ลู่ซีเฉิงวางหน่อไม้แห้งไว้ข้าง ๆ แล้วหยิบเนื้อเค็มออกมาอีกชิ้น ก่อนจะชะงักไป เธอส่งเนื้อแห้งกลับบ้าน ส่วนทางบ้านกลับส่งเนื้อเค็มมาให้เธอ ช่างเป็นอะไรที่...
ของที่อยู่ล่างสุดคือรองเท้าหลายคู่ ฮั่วจิ้งชวนหยิบคู่หนึ่งยื่นให้เธอ “ที่บ้านเธอทำรองเท้าให้เธอด้วย!”
ลู่ซีเฉิงรับรองเท้ามาพลิกดูสองสามที จากนั้นก็นั่งลง ยกเท้าเล็ก ๆ ขึ้นไขว่ห้าง “เป็นคู่ใหม่ด้วย ลองใส่ให้ฉันดูหน่อยสิ!”
ฮั่วจิ้งชวนไม่ได้คิดอะไร จึงย่อตัวลงช่วยถอดรองเท้าบูตกันหิมะให้เธอ กำลังจะสวมรองเท้าคู่ใหม่ให้ก็รู้สึกถึงความผิดปกติ เท้าของลู่ซีเฉิงมีขนาดพอ ๆ กับฝ่ามือเขา แต่รองเท้าคู่นี้...
“นี่มัน...” เขาเงยหน้าขึ้น ลู่ซีเฉิงก้มลงสบตา “คนโง่ ที่บ้านฉันทำให้คุณต่างหาก!”
พูดจบเธอก็ยื่นปากนิด ๆ อย่างหึงหวง “พื้นรองเท้าคุณย่าเป็นคนเย็บเอง ตอนฉันกลับมา คุณย่าทำให้ฉันแค่คู่เดียว แต่กลับทำให้คุณตั้งสองคู่ คุณย่าลำเอียง!”