วันนี้โรงโม่เป็นบ้านของหวังชุนไฉใช้งาน ฮั่วจิ้งชวนบอกพวกเขาไว้ล่วงหน้า พอเขาไปถึง พวกนั้นก็หลีกทางให้ครกหินทันที
“ชวนจื่อ มาแล้วเหรอ ป้าจะให้ชุนไฉช่วยเธอนะ!” ป้าฉียนต้อนรับอย่างกระตือรือร้น ว่าที่บ้านสามีของลูกสาวเธอได้ยินว่าพวกเขาจะให้สินเดิมเป็นผ้านวมผืนใหญ่หนักสิบชั่ง ก็จงใจใช้ลูกชายมาช่วยงานที่บ้าน นี่แสดงว่าพวกเขาเห็นความสำคัญของลูกสาวเธอ
“อ้าว ปัญญาชนลู่ก็มาด้วยเหรอ ข้างนอกหนาว มาทางนี้สิ ลมไม่โกรก!” ป้าฉียนเห็นลู่ซีเฉิงเดินอยู่ข้างฮั่วจิ้งชวน แล้วมองเสื้อคลุมทหารตัวหนาบนร่างเธอ ก็อดอิจฉาไม่ได้ มีเสื้อแบบนี้สักตัว หน้าหนาวยังจะต้องกลัวอะไรอีก!
ลู่ซีเฉิงยืนข้างครกหิน “ไม่เป็นไรค่ะป้า ฉันใส่เสื้อผ้ามาหนา ไม่หนาวหรอก!” ถึงเธอจะเข็นครกไม่ไหว แต่ใช้ไม้กวาดเล็กช่วยกวาดเศษข้าวโพดที่โม่เสร็จแล้วได้
“พี่หวัง ฉันช่วยโปรยเมล็ดข้าวโพดนะคะ!” เธอแย่งงานของหวังชุนไฉไปด้วยซ้ำ หวังชุนไฉถือกระด้งมองฮั่วจิ้งชวน พอเห็นอีกฝ่ายพยักหน้า เขาก็จำต้องยื่นกระด้งให้
พี่สะใภ้เรียกเขาว่าพี่ใหญ่ เขากลัวจริง ๆ ว่าพี่ชวนจะซัดเขา
คราวนี้ฮั่วจิ้งชวนเอาข้าวโพดมาแค่กระบุงเดียว ราวห้าสิบชั่ง วันไปตลาด ลู่ซีเฉิงชอบโจ๊กข้าวโพดบดหยาบที่ทำกันในที่พักปัญญาชน เขาจึงตั้งใจเอาข้าวโพดพวกนี้มาโม่ให้เป็นเศษ ไม่ต้องละเอียดมาก
คนหนึ่งค่อย ๆ เข็นครก อีกคนค่อย ๆ โปรยเมล็ดข้าวโพด พอถึงเวลาที่เธอกวาด ฮั่วจิ้งชวนก็หยุดรอ ประสิทธิภาพแบบนี้ทำให้หวังชุนไฉอยากลงมือทำเองเสียแล้ว