ภายในห้องผู้ป่วยเงียบกริบราวกับไม่มีใครกล้าหายใจ
หวังหม่านถุนเป็นหัวหน้ากองการผลิตที่นิสัยดี ไม่ค่อยโมโหด้วยซ้ำ พอจู่ ๆ สีหน้าขรึมลง สวีจิ้นหังก็สะดุ้ง
สวีจิ้นหังคิดอยากผูกสัมพันธ์ให้ดีไว้ก็จริง แต่ด้วยความต่างด้านฐานะที่มีอยู่แต่เดิม เขาจึงดูแคลนคนหยาบกระด้างอย่างหัวหน้ากองการผลิตคนนี้มาตลอด ก็แค่หัวหน้ากองการผลิตชนบทเท่านั้น ตำแหน่งเล็ก ๆ อย่างหัวหน้ากองยังไม่นับอยู่ในระบบราชการด้วยซ้ำ เทียบกับครอบครัวของเขาไม่ได้เลย
“พวกคุณ เก็บของแล้วไปได้แล้ว” หวังหม่านถุนคร้านจะมองทั้งคู่อีก จึงไพล่มือไว้ข้างหลังแล้วเดินออกไป
เสิ่นอันหนิงเก็บของเงียบ ๆ ทุกอย่างเป็นเพียงเรื่องชั่วคราว รอให้สวีจิ้นหังได้ดีในวันหน้า ค่อยกลับมาจัดการหัวหน้ากองการผลิตคนนี้ ตอนนี้พวกเขาต้องอดทนไปก่อน
จางเจียหนิงมองภาพทั้งหมดแล้วก็ยิ่งตัดสินใจว่าจะทำตัวเรียบร้อย พี่ชายของเขาเคยเขียนจดหมายมาบอกว่า ในชนบทบางแห่งทางใต้ พวกปัญญาชนที่ลงชนบทไปเหมือนถูกขายเข้าไปอยู่ในนั้น เรื่องเจ้าหน้าที่หมู่บ้านรังแกปัญญาชนหญิงเกิดขึ้นไม่ขาด ชาวบ้านคอยเฝ้าทางเข้าหมู่บ้านอย่างแน่นหนา ไม่ให้คนนอกเข้าออก เมื่อเทียบกับที่เหล่านั้นแล้ว หน่วยการผลิตเฉียนจิ้นถือว่าดีมาก อย่างน้อยเจ้าหน้าที่กองการผลิตก็ไม่มีใครเหลวแหลก เขายังมีอิสระอยู่บ้าง หากอยู่ที่นี่ต่อไม่ไหวแล้วถูกย้ายไปที่อื่น นั่นถึงจะเรียกว่าลำบากจริง ๆ
พวกเขาออกจากโรงพยาบาลกันตอนใกล้บ่ายสามแล้ว ตอนออกมาพกเสบียงแห้งมาด้วย จึงขอน้ำร้อนจากโรงพยาบาลมากินด้วยกัน หลินซูกัดหมั่นโถวแข็งจนแทบติดคอ พลางนึกถึงน้ำแกะที่เฉิงเฉิงบอกว่าเก็บไว้ให้ ก็แทบอยากกลับหน่วยการผลิตเฉียนจิ้นเดี๋ยวนั้นเลย