ลู่ซีเฉิงหิ้วหม้อซุปเนื้อแกะกลับมาที่พักปัญญาชน ทุกคนยังไม่มีใครเข้านอน หลินหยวนช่วยเอาซุปเนื้อแกะใส่หม้ออุ่นไว้ นี่เป็นสิทธิพิเศษของหลินซู พวกเธอไม่อิจฉาหรอก ยิ่งไม่มีทางแอบกินด้วย
อ้อ ยกเว้นหลิวเสี่ยวเฉ่า!
“ไม่รู้ว่าพี่หลินซูจะกลับมาเมื่อไหร่” หลินหยวนเติมฟืนเข้าเตา พลางมองท้องฟ้าด้านนอกอย่างกังวลเล็กน้อย
กลางวันอากาศแจ่มใสแท้ ๆ แต่ตอนนี้กลับหิมะตกอีกแล้ว อย่าให้หนาวจนป่วยเลย
“ฉันยังมีขิงกับน้ำตาลทรายแดงอยู่ เดี๋ยวต้มชาขิงเพิ่มอีกหน่อยเถอะ” ลู่ซีเฉิงกลับเข้าไปในห้องเอาของออกมา หั่นขิงชิ้นใหญ่ ระหว่างที่สาว ๆ ช่วยกันต้มซุปก็พูดคุยกันไปด้วย “โทษเสิ่นอันหนิงเลย ถ้าเธอไม่ออกไป พี่หลินซูก็ไม่ต้องวิ่งวุ่นไปแบบนี้”
“นั่นสิ ทำคนอื่นเดือดร้อนแล้วยังทำตัวเองลำบากอีก ขออย่าให้เธอไปยืมเสื้อพี่หลินซูใส่ระหว่างทางเลย”
“ถึงเธอจะขอ พี่หลินซูก็ไม่ให้ยืมหรอก!”
หลินซูไม่มีทางให้ยืมอยู่แล้ว เธอไม่ใช่คนโง่สักหน่อย เสิ่นอันหนิงจ้องเธอเขม็ง แต่หลินซูทำเป็นไม่เห็น
เธอสวมเสื้อคลุมทหารตัวใหญ่ของลู่ซีเฉิง ข้างในยังมีเสื้อไหมพรมกับเสื้อบุนวมของตัวเอง เสื้อคลุมยาวเลยเข่าลงมา เวลานั่งก็คลุมร่างได้มิดชิด ด้านในบุขนแกะหนานุ่มแนบแผ่นอกและแผ่นหลัง ทั้งยังยัดนุ่นไว้จนเต็ม หลินซูคิดว่าถ้าไม่มีเสื้อตัวนี้ เธอคงถูกหามไปโรงพยาบาลเหมือนเสิ่นอันหนิงแล้ว
เธอยังสวมหมวกที่ลู่ซีเฉิงให้มาด้วย หมวกหน้าตาน่าเกลียดมาก ด้านนอกเป็นหนังวัว เย็บเบี้ยว ๆ แต่กันลมได้ดี ด้านในเป็นไหมพรม นุ่มมาก