ลู่ซีเฉิงสวมเสื้อคลุมไหมพรมทับ กระโปรง... เธอเงยหน้าขึ้น ฮั่วจิ้งชวนก็ลุกทันที “ผมไปดูที่หน้าประตูเอง”
ลู่ซีเฉิงหยิบกางเกงซับในมาสวมลวก ๆ ก่อนจะอนุญาตให้คนเข้ามา ฮั่วจิ้งชวนยกชามบนโต๊ะขึ้นมา เสียบชิ้นมะม่วงให้เธอ “กินผลไม้ก่อนสิ”
ลู่ซีเฉิงกินไปสองชิ้นก็ยื่นให้เขา “คุณกินเถอะ กินเสร็จแล้วเราไปกัน”
ฮั่วจิ้งชวนลองกินหนึ่งชิ้น หวานเกินไป เขากินไม่ค่อยชิน
ทั้งสองเดินออกจากที่พักปัญญาชน ทั่วทั้งหมู่บ้านถูกปกคลุมด้วยความเงียบสงัด
ช่วงนี้อากาศดี บนท้องฟ้ามีดวงดาวพร่างพราว ลู่ซีเฉิงเงยหน้ามอง จู่ ๆ ก็นึกถึงประโยคหนึ่งในอินเทอร์เน็ต: “ดาราจักรร้อนระอุ แต่คุณคือความฝันอันงดงามในโลกมนุษย์”
“ให้ผมอุ้มไหม?” ฮั่วจิ้งชวนสะบัดเสื้อคลุมออกแล้วห่อร่างเธอไว้ ลู่ซีเฉิงก็ปีนขึ้นไปหาเขาตามจังหวะ แขนแข็งแรงรับเธอไว้ได้อย่างมั่นคง เธอนั่งอยู่ในอ้อมแขนเขาราวกับโคอาลา แล้วซบข้างหูเขาพลางพูดเสียงอู้อี้ “ฮั่วจิ้งชวน คุณเป็นทะเลดวงดาวของฉันคนเดียวเท่านั้นนะ!”
ฮั่วจิ้งชวนไม่ค่อยเข้าใจประโยคนี้ แต่...
“อืม เป็นของคุณคนเดียว!” ตั้งแต่ต้นจนจบ ก็เป็นของเธอคนเดียว
สายลมยามค่ำคืนในฤดูใบไม้ร่วงพัดพาความเย็นมาเป็นระลอก ฮั่วจิ้งชวนกอดเธอแนบชิดกับตัว “หนาวไหม?”
ลู่ซีเฉิงส่ายหน้า ซุกใบหน้าลงกับซอกคอเขาแล้วกระซิบ “คุณจะพาฉันไปไหนเหรอ?”
ฮั่วจิ้งชวนหัวเราะเงียบ ๆ ริมฝีปากแนบกับใบหูเธอ “พาคุณไปขายไง!”
“ฮึ!” ลู่ซีเฉิงหดคอ “คุณจะตัดใจได้เหรอ?”