สีหน้าของหลี่เว่ยกั๋วกับหลี่เว่ยหมินราวกับถูกฟ้าผ่า ก่อนหน้านี้ไม่กี่วันพวกเขาได้ยินคุณปู่บ่นว่า ลูกหลานของอดีตหัวหน้าของท่านจะลงชนบท ท่านต้องช่วยดูแลอีกฝ่ายให้ดี แต่ผู้เฒ่าไม่ได้บอกสักคำว่าคนที่จะลงชนบทเป็นสหายหญิง แถมยังสวยขนาดนี้อีก...
ทั้งสองแต่งงานแล้ว จึงไม่กล้ามองสาวน้อยมากเกินไป หลังทักทายภรรยาแล้วก็หิ้วสัมภาระน้อยนิดของลู่ซีเฉิง เดินก้มหน้าไปข้างหน้า ปล่อยให้ภรรยาของตนอยู่เป็นเพื่อนสาวน้อย
ระหว่างทางไปจุดพักของปัญญาชนที่ลงชนบท ทุกคนต่างเงียบกันหมด โชคดีที่จุดพักอยู่ใกล้มาก ไม่นานก็ถึง
จุดพักของปัญญาชนอยู่ในลานบ้านหลังใหญ่ หวังหม่านถุนเดินนำเข้าไปก่อน ในลานมีคนยืนหรือนั่งอยู่สิบกว่าคน
หวังหม่านถุนมองปัญญาชนรุ่นเก่าก่อน แล้วค่อยมองพวกหน้าใหม่ ก่อนจะเอ่ยอย่างลังเลว่า “เรื่องเป็นแบบนี้ ตอนนี้ที่นี่มีห้องอยู่สองห้อง ปัญญาชนชายพักกันแปดคน ส่วนปัญญาชนหญิงพักกันหกคน แต่ละห้องยังพอเบียดคนเพิ่มได้อีกสองสามคน นอกจากนี้ยังมีห้องอีกสองสามห้องอยู่หลังบ้าน เดิมเป็นคอกหมู แต่เลี้ยงหมูไม่สำเร็จ ปีนี้เลยก่อเตียงอิฐใหม่ไว้ ถ้าอยากพักก็ต้องจ่ายห้องละ 10 หยวน!” หวังหม่านถุนจนใจ เขาไม่ได้อยากเก็บเงินเลย แต่กองการผลิตข้างเคียงหลายแห่งเก็บเงินกันไปบ้างแล้ว พอปัญญาชนที่ลงชนบทจากกองการผลิตเหล่านั้นรู้ว่าที่นี่ไม่เก็บเงิน ก็พากันมาวุ่นวายจนเขาลำบากใจ ต่อมาผู้นำคอมมูนมาหาเขา บอกให้จัดหาที่พักเพิ่มอีกแห่ง ยังไงก็ต้องมีคนยอมจ่ายเงินบ้าง จะได้ถือว่ามีคำตอบให้ทุกฝ่าย
“ใครอยากพักก็ได้ แต่ต้องจ่าย 10 หยวนรวดเดียว”
ลู่ซีเฉิงยกมือถามทันที “หัวหน้ากองการผลิตคะ คนหนึ่งพักห้องหนึ่งได้ไหมคะ?”