ฮั่วจิ้งชวนให้ความร่วมมือกางแขนออก บนตัวเขาไม่ต้องพูดถึงบาดแผลเลย แม้แต่ขนหมีสักเส้นก็ไม่มี กลิ่นที่ติดมาจากการแบกเก้งก็จางหายไปกับสายลมระหว่างวิ่งอยู่ในภูเขาแล้ว
ลู่ซีเฉิงเดินวนรอบตัวเขาสองรอบ ก่อนจะสูดดมแรง ๆ อีกหลายที เมื่อไม่มีกลิ่นคาวเลือด กลับมีกลิ่นสดชื่นของต้นสนเขียวหลังหิมะตก เธอถึงค่อยวางใจ “ฮึ คราวนี้ก็ถือว่านายรักษาคำพูด!”
ทั้งสองยืนอยู่หน้าประตูกระท่อม ประตูเรือนด้านหน้าก็ถูกผลักเปิดออก ผู้คนกรูกันออกมาเป็นกลุ่ม พวกเขาได้ยินเสียงตีฆ้องกลองเหมือนกัน ปัญญาชนชายหลายคนเห็นฮั่วจิ้งชวนก็รีบล้อมเข้ามา “พี่ชวน หมีไปแล้วจริง ๆ เหรอ?”
“พี่ใช้วิธีอะไร มันจะกลับมาอีกไหม?” พวกเขาไม่ใช่คนโง่ ตั้งแต่ฮั่วจิ้งชวนบอกให้พวกเขาหนี จนถึงตอนนี้ที่เขากลับมา เวลาผ่านไปแค่นิดเดียว หมีตัวใหญ่ขนาดนั้นคงกลับขึ้นเขาไปแล้ว จะเอาชนะมันได้อย่างไร หรือเขายังเป็นคนอยู่ไหม!
“ไม่แน่!” ฮั่วจิ้งชวนพูดติดตลกขึ้นมานาน ๆ ครั้ง “ถ้ามีเก้งโง่ ๆ ลงจากเขามาอีก หมีอาจจะตามมาด้วยก็ได้!”
“อ๊า!” เหล่าปัญญาชนร้องครวญคราง เมื่อก่อนพวกเขาตื่นเต้นแค่ไหนตอนเจอเก้งโง่ ๆ อยู่เชิงเขา ต่อไปก็คงกลัวมากเท่านั้น
เก้งเอ๋ย เก้ง อยู่บนเขาอย่างสงบเสงี่ยมเถอะ พวกเราไม่กล้าไปหาเรื่องคุณหมีหรอก
แต่ตอนนี้วิกฤตผ่านพ้นไปแล้ว ส่วนเรื่องหลังจากนี้ค่อยว่ากัน ทุกคนต่างดีใจ หลินซูเสนอให้ฆ่ากระต่ายสักตัวฉลอง ทุกคนพากันโห่ร้องเห็นด้วย
ถึงจะไม่ได้กินเนื้อเก้ง แต่ได้กินเนื้อกระต่ายก็ไม่เลว!
ตอนนั้นเอง ประตูห้องของสวีจิ้นหังเปิดออก เสิ่นอันหนิงก้มหน้าเดินออกมา เหลือบมองพวกเขาแล้วยิ้มเขิน ๆ ก่อนจะกลับเข้าห้องตัวเองไป